— 190 — 
gemeenschappelijke rekening te verrichten. Toen op het eilandje Ków-Long-Soe ('#), 
waar de vreemde nederzetting van Emoy gevestigd is, het Clubgebouw werd opge- 
richt, werden vele graven geruimd en wierp men, tot groote ergnis en woede der 
bevolking, de opgegraven beenderen door elkander op een hoop. De bewoners lieten 
het echter niet bij wraakgeroep over zulk een heiligschennis, maar brachten geld bij- 
een en begroeven de overblijfselen wederom met de noodige ceremoniën en plechtig- 
heden op eene andere. plaats. 
Verkeert een graf in bouwvalligen toestand, en is het zóó slecht, dat de her- 
stelling onmogelijk kan wachten totdat de jaarlijksche periode van de reiniging der 
graven aanbreekt, dan breekt nood natuurlijk wet en kiest men ten spoedigste, met 
behulp van almanak of waarzegger, een willekeurigen gelukkigen dag voor de reparatie uit. 
Doch is de fsjAi"?-mid"Y niet ver meer af, dan dekt men het graf zoo goed men kan 
voorloopig met steenen en potscherven dicht en wacht totdat de bewuste periode dáár 
is, als men kan verbouwen en herstellen zonder zich om almanak of waarzegger te 
bekommeren. 
Wanneer eindelijk in den loop van dien dag de zon gaat dalen, en de opge- 
ruimde menigte zich door de velden en over de bergen heen naar de stadspoorten 
spoedt, dan steken de vrouwen en kinderen zich bloeiende korenaren in het haar en 
plukken bloemen langs den weg. /Twee jaren achtereen”, zoo spreekt een dichter (*5) — 
„bevond ik mij gedurende het tijdperk van het koude eten te midden van de pracht 
„van de hoofdstad. Waar ik het oog liet rusten streek de lentewind over de wo- 
mingen heen. De paarden, met metaal en zijde opgetuigd, hinnikten vrolijk op de 
„grasvlakten, en schoone vrouwen plukten bloemen langs den weg.” — Men wil de 
lente, het leven, den groei en de jeugd, die de geheele Natuur bezielen, overbrengen 
naar zijn huis, in de hoop dat alles wat zich daar bevindt dit hernieuwde leven, die- 
zelfde schoonheid van den lentetijd, dienzelfden groei en jeugd deelachtig moge wor- 
den. Natuur is als herboren. Zij is jeugdig, frisch en groen, en haar voorkomen 
spreekt uit de kleuren der bloemen, die de velden bedekken: men plant die bloemen 
over in zijn woning, en tegelijk daarmede het jeugdige frissche leven der Natuur met 
hare jeugd en schoonheid. „Steekt men koren in het haar dan wordt men vet en 
blank” (46), zegt het volk. f 
„Such are the harmless, if not meritorious forms of respect for the dead”, 
zegt Sir John Davis, which the Jesuits wisely tolerated in their converts, knowing 
„the consequences of outraging their most cherished prejudices” (17). Het was de 
bekwame Ricci, die in de zeventiende eeuw de baan voor de missie brak, en na hem 
(**) Zie Inleiding bladz. VIII, 
(°) Hoe Hwej JE) Êr „ (C°) Pshah béh thang poet péh (iÌ Ze B] HE Ei 5 
Wij zullen in de volgende $ doen zien, dat dit brengen van groen naar de huizen gepaard gaat met 
het versieren van de deuren met bladeren en takken: een gebruik dat ook alom in de Westersche 
landen wordt gevonden. 
(7) Wells Williams, „The Middle Kingdom”, hoofdst. XVIII, 
Br mf on fl we 
