EE 














haalde men de Meimaand in met groen en bloemen, hebben wij gezien (#8); men tooi-_ 
de er zich met de pas ontloken voortbrengselen der Natuur op verschillende tijdstippen — 
van het voorjaar, of versierde er de vensters, deuren en kerkgebouwen mede. Onder 
allerhande vormen doet zich die gewoonte in verschillende streken van Europa voor. 
Oudtijds schijnt het in Engeland gebruikelijk te zijn geweest op St. David's Day (1 
Maart) look te dragen op het hoofd of in de kleeren ; althans men leest in Shakespeare's — 
„King Henry V” (*°) dat Gower deze vraag tot Fluellen richt: „but why wear you 
your leek to-day? Saint Davy's day is past.” — De Ieren tooien zich op den jaardag _ 
van hunnen schutsheilige St. Patrick (17 Maart) met klaver (5°); de Joden haalden 
hun Zonnegod in op een Zondag die zijne intrede en overwinning in het lentepunt Ariës 
(het Lam) voorafging, met Hosannahgeroep en palmtakken, en ook onze kinderen doen _ 
hetzelfde met hunne groengemaakte palmstokken op Palmzondag nog (°*); want het 
oude Joodsche en Heidensche gebruik sloop binnen in de Katholieke Kerk, en wordt 
er jaarlijks nog herdacht met eene wijding van de groene takken, die tot versiering — 
van altaar en kerkgebouw moeten dienen en aan de geloovigen worden uitgedeeld. Niet — 
alleen echter werden palmtakken gebezigd, maar ook allerlei bloemen en ander groen, 
zooals takken van den iep, van den olijfboom en zelfs van den wilg (5°), den boom 
die ook in de voorjaarsgebruiken der Chineezen zulk een voorname rol speelt. Op 
Paaschdag worden ten tweede male vele kerken met groen en bloemen opgetooid. In 
Staffordshire en andere streken van Engeland houdt men nog in vele parochiën op den — 
een of anderen dag vóór Hemelvaartsdag processies, waarin lange staken, met allerhande — 
bloemen van het seizoen opgesierd, rondgedragen worden (#). Het schijnt ook dat 
het in Engeland de gewoonte was, gedurende de zoogenaamde Kruisweek de straten op > 
te sieren met takken van den berk (%), doch het culminatiepunt van al die feestelijk- 
heden wordt bereikt in de Meimaand, als wanneer jongelingen en meisjes naar buiten _ 
stroomen naar veld en bosch om zich te gaan wermeien, en den zoogenaamden meiboom — 
feestelijk in te halen. Zoo verhaalt Bourne (%%), dat in zijnen tijd im de dorpen van 
Noord-Emgeland de jongelingschap van beider kunne op den Isten Mei zeer vroeg op-— 
stond, en met muziek en hoorngeschal naar een naburig woud trok, ten einde er tak- > 
ken te verzamelen en bloemkransen te vlechten. Tegen zonsondergang keerde men met 
(**) Bladz. 70. (*°) Act V, sc. I. 
(£°) Brand, „Observations on popular Antiquities”, bladz. 53 en 54. (°°) De palm was steeds _ 
het symbool van overwinning: zoo ook hier van de overwinning der zon op de duisternis en koude 
van den winter. (°°) Brand, op. cit, bladz. 61 en volg. (°°) Brand, op. cit, bladz. 109. Shaw, in 
zijne „History of Staffordshire”, zegt omtrent dit gebruik: „This ceremony, innocent at least, and 
„mot illaudable in itself, was of high antiquity, having probably its origin in the Roman offerings of 
„the Primitiae, from which it was adopted by the first Christians, and handed down, through a suc- 
veession of ages, to modern times. The idea was, no doubt, that of returning thanks to God, by 
„whose goodness the face of nature was renovated, and fresh means provided for the sustenance and 
„comfort of his ereatures. It was discontinued about 1765” (**) Brand, op. cit, bladz. 111. (°°) 
„Antiquities of the Common People”, hoofdst, 25. ve 
