— 203 me 

Uit noot 4 van onze verhandeling over den 3den van de derde maand kan 
men het ontwaren, dat de tweede maand van het Chineesche jaer, waarin de dag- en 
nachtevening valt, den naam draagt van „de geopende deur» gi ‚ en wel omdat op 
dat tijdstip de poorten van het noordelijk halfrond, gelegen op het punt waar de eqvetor 
de ecliptica snijdt, als het ware worden opengeworpen om toegang te verleenen aan 
de zon: aan dien weldoenden god, die alle voortbrengselen, welke als een kleed van 
groen en bloemen over de aarde worden uitgestrooid, met zich brengt. En aanschouwt 
men nu het letterteeken Hp Lioe, wilgeboom, dan valt onmiddelijk in het oog 
dat het is samengesteld uit de karakters Ay boom,en W} d. í. die geopende 
deur, waarvan wij zooeven spraken, zoodat de naam gevoegelijk zou kunnen vertaald 
worden door „boom van de poorten van het lentepunt” of „boom van de tweede maand.” 
Hieruit ziet men dus vrij duidelijk, dat de Lioe oudtijds gewijd was aan het voorjaar, 
evenals zijn soortgenoot, de Jang, gewijd was aan de zon. En beide begrippen ver- 
eenigend, vermeenen wij te mogen aannemen dat de wilg, ten tijde dat men begon- 
nen is zijn naam te schrijven, waarschijnlijk het zinnebeeld was van de voverwinnende 
zon van de tweede maand, die de poorten van het lentepunt binnentrekt” (6%). Zou 
dan deze symbolische beteekenis van den boom niet de groote aanleiding zijn geweest 
tot het ontstaan van de gewoonte van de huisdeuren te versieren met een wilgetak ter 
herinnering aan dat meest gewichtige punt in den jaarlijkschen loopbaan van den Zon- 
negod? Die tak symboliseert als het ware die zon van het voorjaar, wier overwinning 
op de duisternis bij haren doorgang door het lentepunt in de periode bsjhiro-midta 
wordt herdacht. Alsdan vereert men ook de dooden, die de eeuwigheid zijn ingegaan 
en daar, naar men hoopt, de onsterfelijkheid bezitten: zou men, als symbool hiervan, 
dan ook geen wilgetak in de deuren steken daar waar men hunne nagedachtenis bezig 
is te vieren, evenals men in Huropa wilgeboomen op hunne grafsteden plant? Een_ 
bewijs dat zulk een gebruik reeds in zeer oude tijden bestond, levert de Kalender der 
Zeden en Gewoonten van de landstreek King-Tsjhoe. „Op den löden van de eerste 
„raaand”— zoo leest men in dit boek — „maakte men erwten met rijst gereed en goot 
„er olie en vet op, ten einde bij de huisdeur te offeren. Doch vooraf stak men een 
„wilgetak in de deur en zette, ter plaatse waarheen hij zich neigde, een maaltijd ge- 
vreed van wijn en vleeschspijzen, benevens de erwtenrijst waarin eetstokjes waren ge- 
„stoken, en offerde dat alles.” Met deze plechtigheid zal men waarschijnlijk wel niets 
anders op het oog gehad hebben dan eene offerande aan de zielen van de overledenen, 
die, zooals uit een vorig hoofdstuk blijkt (7%), thans nog te Emoy twee malen ’s maands 
aan de huisdeuren worden onthaald. 
schijnen op den feestdag van het midden van den zomer, beschreven in onze verhandeling over de 1 
5den van de vijfde maand, $ 1. 
(°°) Hier ziet men dus tegelijkertijd eenigzins verklaard, waarom de ambtenaar, belast wel 
het ontsteken van de vuren, over wien in onze verhandeling over de periode van het koude eten bij 
noot 17 gesproken is, in het voorjaar wilgenhout gebruikte, 
(°°) Bladz. 20 en 21. 
EN. 
