— 205 — 

van den ‘Soeng (77), eén ‘der vijf heilige bergen waaróp ‘de Chineesche Keizers 
ä 
de 





Oudheid aan den Hemel offerden (7%), zegt, dat aldaar pijnboomen groeien, wier 

> 
ruchten degenen die ze eet het eeuwige leven doen deelachtig worden. Hetzelfde 
egt ook de beschrijving van het gebergte Tioe (7%) van de bladeren der pijnboomen » 
aldaar in de westelijke bergpassen groeien. Al deze fabelen zijn natuurlijke uit- 
loeïsels van de eigenschappen van den boom, die inderdaad duizenden jaren oud wordt 
jet alleen, maar ook door het geheele jaar heen groen is, en dus weerstand bieden 
kan aan den geest des doods, die in den winter heerscht. „Als het koude jaargetijde 
wis gekomen en ijs en sneeuw zijn neergedaald, dan eerst valt mij het gebladerte van 
„dè pijnen em eypressen op,’ zegt de wijsgeer Tsjoang Tsze (°°) zeer terecht. En 
een spreekwoord luidt: „Evenals de pijnboomen en cypressen sneeuw en rijp trotsee- 
ren kunnen, evenzoo kan een helder verstand zich een weg door moeielijkheden en 
„gevaren banen” (%). 
En niet minder dan voor de Chineezen is en was de cyprès met meer andere 
altijdgroene planten het symbool van onsterfelijkheid voor-de Christenen. „Het dragen 
van klimop, lauriertakken, rozemarijn en andere tmmortellen in den begrafenisstoet 
het zinnebeeld van de onsterfelijkheid der ziel”, zegt Bourne. Zeer algemeen is 
allerwege in Puropa, vooral in België en Frankrijk, de &ewoonte verspreid om im- 
mortellenkransen neer te leggen op de laatste rustplâats van den doöde en rozemarijn 
te werpen in het graf voordat dit wordt gevuld, want evenals de plant, waarvan de 
tal jes afgesneden zijn, wederom met nieuwe schoonheid zal ontluiken zoodra de lente 
zal zijn weergekeerd, ‘evénzoo zal ook de ziel met het lichaam óp den jongsten dag 
met nieuwe glorie uit het graf verrijzen. „Ons gebeente”, zegt de profeet — /zal 
bloeien als een plant.” 
“ 
_ (7%) Boven, bladz. 59, noot 131. (7%) Men leest in de Sjoe-king, het oudste van de kano- 
mieke boeken der Chineezen (verg. bladz. 96 noot 105), dat Keizer Sjoen aft (2255— 2205 voor 
Chr.) inspectiereizen ondernam naar de vier kanten van zijn Rijk, en op iederen berg, waar hij zijne 
ochten staakte, een offerande aan den Hemel bracht. Men kan deze bergen omschreven vinden in 
Legge’s vertaling van de Sjoe-hing, bladz. 35 en volg., alsook in Mayer’s „Reader's Manual”, IL, No. 117 
en 176. (°°) Boven, bladz. 134 (°°) HE F „ Zijn eigenlijke naam was Tsjoang Tsjow HE 











FE 
hij. Hij was een geleerd Taoist uit de vierde eeuw vóór Chr, en dus een tijdgenoot van Men- 
eius, tegen wiens leerstellingen de zijne bijna lijnrecht waren gekant. Zie omtrent zijn leven en zijne 
werken: Mayers, „Reader's Manual” No 92, en Wylie, „Notes on Chinese Literature”, bladz. 174. 
(©) Davis, „Chinese moral Maxims,” 110. Confucius sprak: „wanneer het jaar koud wordt, dan 
pweten wij hoe de pijnboomen en cypressen de laatste zijn om hun gebladerte te verliezen”, d. i. in 
len nood leert men de menschen kennen: — Zoen-ju IX, 27. 
' Aan die groote levensvatbaarheid van den pijnboom heeft de mosplant, die op zijn wortel groeit, 
de zoogenaamde Chinawortel of foe-ling Äk 5 (Pachyma Cocos?) waarschijnlijk de genezende 
igenschappen te danken, die haar worden toegekend. Want de Chineezen veronderstellen dat zij 
ontstaat uit het sap ven duizendjarige pijnboomen, en dus als het ware de quintessence van dien 
boom des levens is. De Hindoes koesteren een dergelijke meening van de kruiden, die aan den voet 
van den Ficus Religiosa wassen (zie het slot van noot 71 van zooeven). 

