EE | 






— 206 — B 
Cyprestakken worden in den begrafenisstoet rondgedragen (82) en waren bij de 
meeste bekende volkeren der Oudheid het gelief koosde zinnebeeld der eeuwigheid. Vol- 
gens Layard (2%) werd de boom als geheiligd beschouwd in Iran, China, Babylonië, 
Assyrië, Phoenicië, Arabië, Egypte en geheel Klein-Azië, verder in Griekenland, 
Rome en het gansche Romeinsche Rijk als het zinnebeeld van leven, onsterfelijkheid 
en eeuwigheid, en, op grond hiervan, allerwege geplant op grafsteden en tomben. 
Men stak de groene takken in de deuren en de vensters van sterfhuizen (8) met 
hetzelfde doel waarmede men in Europa nog heden ten dage treurwilgen en cypressen 
op de kerkhoven plant en de Chineezen gedurende het Gravenfeest hunne woningen 
met een cypres-, pijn- of wilgetak versieren: — men wilde daarmede den geliefden 
doode herdenken, die wel is waar deze aarde heeft verlaten, maar nog in de andere 
wereld voortleeft en een wakend oog op het lot van de nakomelingen slaat. ä 
(C°) „Come you whose Luoves are dead, 
And whilst 1 sing 
Weepe and wring 
Every hand and every head: 
Bind with Cypresse and sad Ewe 
Ribbands black and Candles blue, 
For him that was of Men most true.” 
The Marrow of Compliments: „a Mayden’s Song for her dead Lover.” d 
(*°) vRecherches sur le Culte du Cyprès pyramidal”, ap. Schlegel, „the Hung-League”, 
Introd. XXXV. B 
(**) Brand, „Observations on popular Antiquities”, bladz. 449 en volg. 
