218 — 
2. 
a Het laat zich begrijpen, dat in alle huisgezinnen en handelsetablissementen, 



























men de godin Má-Tsów vereert, op haren geboortedag een offerande voor haar 
gereed gezet en met alle noodige ceremoniën en plechtigheden opgedragen wordt. 
veneens verstaat het zich van zelf, dat hare tempels vooral getuigen zijn van groote 
eestelijkheden op dien dag. Wij zullen van de gelegenheid hier gebruik maken om 
} kort overzicht te geven van de tempelplechtigheden, die alzoo op de groote feest- 
van afgoden gebruikelijk zijn, doch stellen nadrukkelijk voorop, dat zij niet al- 
op elken feestdag van alle goden zonder onderscheid worden verricht, maar hare 
afhankelijk is van den rijkdom van de tempels, de vroomheid der bewoners 
n den ijver van de hoofdlieden. 
____lm den namiddag of den avond, die den feestdag voorafgaat, begeven zich een 
- of twaalftal knapen naar den tempel van den afgod. Zij dragen kegelvormige 
emoniehoeden (%°%) met opliggende roode franjes, en hebben jasjes aan van een ruw 
‚ geel nanking, die tot boven de knieën reiken, doch de beeneu zijn onbedekt en 
‚ de voeten niet van schoeisel of iets dergelijks voorzien. Dit schijnt het voorge- 
even kostuum te wezen, em daarom betitelt het volk de kuapen dikwijls uit scherts 
t den scheldnaam lo-hùan-hha (37), die, vrij vertaald, zooveel wil zeggen als bloot- 
rs.” Hun eigenlijke naam is echter ló-häan-sée of ló-jén-sée, welke eerstgenoemde 
drukking door voorbedachtelijke verbastering wellicht geboorte aan den scheldnaam 
lootvoeters heeft gegeven; doch, voor zoo ver wij hebben kunnen nagaan , wordt geen 
jan beide benamingen door de Chineezen geschreven omdat er geene letterteekens voor 
taan, zoodat zij moeielijk te vertalen of thuis te brengen zijn (%%). Zij geven 
omen en dat de blootvoeters overblijfsels van den oergodendienst der bewoners van 
hkjen zijn; want, waren de ló-hàau-sée eerst door de eigenlijke Chineezen uit het 
orden bij de onderwerping der zuidelijke provincies in de Middeleeuwen ingevoerd, 
tellig zouden zij dan ook een geschreven naam uit hunne bakermat hebben meege- 
tacht, die bij de groote vlucht welke de Chineesche literatuur aldaar reeds had genomen, 
n ter tijde stellig wel zou hebben bestaan. De overweldigers kregen hier echter 
eg doen met eene klasse van lieden, waarop zij met diepe minachting nederzagen of 
lie zij wellicht in het geheel geen aandacht waardig keurden. Hunne letterkundigen, 
n die welke in de onderworpene landen zelve verrezen, deden zooals de literatoren van 
} huidigen dag nog doen ten opzichte van de populaire godsdienstige gebruiken der 
stische sekte, dat wil zeggen, zij achtten het beneden zich over /ó-jéu-sée of derge- 

(°°) Zulke hoeden worden steeds gedragen bij godsdienstige en officiëele plechtigheden. Eigen- 
behooren zij tot de klederdracht der Manderijnen. (*”) ij PE Hi (£*) Douglas, in zijne 
Dictionary of the Amoy Vernacular”, zegt dat de klank sé het geluid van de tamboerines voorstelt, die 
e blootvoeters hij gelegenheid van de tempelfeesten dragen; doch hij geeft deze meening ten beste 
zonder eenig bewijs aan te voeren, 

