— 214 — 



























lijke dingen te schrijven; zij dachten dus geene letterteekens uit om hunne namen in 
geschrifte weer te geven, en vandaar dat deze slechts in den mond des volks behouden 
konden blijven. De talen der zuidelijke provincies bezitten een menigte van dergelijke 
onschrijfbare uitdrukkingen en woorden, overgebleven uit de oude tongvallen der oor- 
spronkelijke bevolking. 
In den avond voor den feestdag dan, begeven zich de blootvoeters naar den 
tempel van den afgod. Ieder van hen houdt een metalen hollen ring in de hand, 
waarin kleine stukjes ijzer zijn verborgen of aan welken metalen belletjes zijn vastge- 
hecht, die, geschud, een zacht ratelend geluid voortbrengen (%). De ring wordt op 
vier vingers gestoken, en de hand ter versiering met een gekleurden doek bedekt. 
Wanneer alle blootvoeters zijn verzameld, dan scharen zij zich in twee rijen langs de zij- 
wanden van het gebouw, murmelen en zingen op de maat gebeden en bezweringen 
onder het schudden met hunne ringen, en telkens doet hun aanvoerder na elke vier 
of vijf woorden een slag hooren op den gong. Deze eenvoudige ceremonie heeft een 
eigenaardig doel. Het volk gelooft namelijk, dat de hoofdgoden bij iedere plechtigheid, 
die te hunner eere wordt op touw gezet, bovennatuurlijke helpers afzenden om hunne 
vereerders te steunen: afgezanten die den naam dragen van oen-tsiòng of koan-tsiòng (*°), 
dat is: vlegerhoofden.”” Onder hunne directe bevelen staan legioenen van soldaten, 
namelijk de zoogenaamde fAjen-ping (*1) of sién-ping (*°): „de hemelsche of goddelijke 
soldaten” wier zichtbare vertegenwoordigers, naar het schijnt, de blootvoeters zijn, aan- 
gezien deze, evenals die hemelsoldaten, steeds in de weer zijn om de plechtigheid zoo 
goed mogelijk te doen slagen. Fn hunne gebeden en bezweringen hebben, naar men 
wil, ten doel de aandacht op te wekken van den god, dien men wil vereeren, opdat 
hij zijne legerhoofden afzende en bevel geve dat zijne soldaten hem zullen volgen als 
een lijfwacht overal waar zijn beeld zal worden heengedragen ter vereering. De avond- 
Poen Eheid is bekend onder den naam van tao-hoen-tsiòng (*°) d. 1. „de legerhoofden 
stemmen.” É 
De blootvoeters treden op als helpers bij de godsdienstige plechtigheden en lope 
evenals de koorknapen in de Katholieke kerk, met schellen, vaandels en lichten rond. 
Doch buiten en behalve dat wordeu zij nog beschouwd als plaatsvervangers van de 
bovennatuurlijke lijfwacht van den afgod. Zij behooren volstrekt niet tot een bijzondere 
klasse van lieden, doch elke knaap kan blootvoeter zijn. Bchter komen zij steeds 
uit de geringste heffe des volks voort, hetgeen trouwens in den regel het geval is 
met al degenen die aan den dienst van het Taoisme zijn verbonden; want het is bepaald 
een in het oog loopende karaktertrek dier sekte, dat het schijnt alsof elk fatsoenlijk m an 
zich schaamt bij de plechtigheden en processies ter eere van de afgoden tegenwoordig 
(G°) Zulk een ring heet pa-lée, een woord dat eveneens niet in Chineesche schriftteekens kan 
worden weergegeven. Á 
Cc) E ĳS. 
OR EO RORE # 
L 
