— 215 — 

























z ijn. Uit het ras der blootvoeters wordt hoofdzakelijk het corps der toovenaars 
uteerd, waarvan wij later zullen spreken. 
Op den volgenden dag, den eigenlijken feestdag, zijn de blootvoeters reeds bij 
t krieken van den morgen present om bezweringen te uiten, gebeden te prevelen 
jedjes te zingen ter eere van den god. Zij schudden hunne ringen en hun aan voer- 
slaat den gong, en dit duurt, met tusschenpoozen van rust, zoo lang voort, totdat 
ijn voorvader. Om dit wel te begrijpen diene men echter tot de oprichting van den 
trokken tempel terug te gaan. Wanneer het gebouw gereed is, en de 
e god behoorlijk is afgewerkt, geverfd en gekleed, dan moet hij eerst naar een 
ren tempel van dezelfde godheid worden gevoerd, ten einde door deze met een 
te worden begiftigd, zonder hetwelk hij uit den aard der zaak een gewone pop 
où zijn zonder macht of kracht. Men verricht deze plechtigheid gewoonlijk met zóó 
el omslag, ceremoniëel en praalvertoon, dat de oude afgod niet kan nalaten zulk een 
del af te staan; — maar aangezien hij zelf maar een beperkte hoeveelheid zielstot 
pzit, meemt hij dikwerf iets uit een van zijne vrienden of vereerders, die begeerig is 
wierook en kniebuiging eu genegen te blijven leven en werken als zijn plaatsver- 
er in den nieuwen tempel. Het volk is hiermede volkomen tevreden, want het weet nu, 
at alles wat van den nieuwen afgod komt slechts geschiedt op bevel van den ouden, en 
lat men, door den plaatsvervanger te vereeren, zich toch indirect tot den afgod zelven 
t. Kan daarenboven nog de Keizerlijke goedkeuring op de benoeming van den 
svervanger worden verkregen, dan is het spel volmaakt en heeft niemand meer 
t minste bezwaar tegen den dienst van den nieuwen god. Men plaatst zijn beeld 
groote staatsie in zijn pasopgerichten tempel, en vult ten slotte den wierookbak aan 
een weinig asch, die bij gelegenheid van de bovengenoemde bezielingsprocessie 
it den tempel van den ouden afgod onder een troonhemel plechtstatig is overgevoerd. 
at zulke asch, het overblijfsel van den wierook dien men ter eere van een machtig 
heeft gebrand, wonderdadig werken kan, is een algemeen voorkomend bijgeloof 
de Chineezen. In Europa worden aan een knookje van een heilige, een botje 
an een zalige of een stukje van het kleed der Heilige Maagd wonderkrachten toege- 
nd : de Chineezen zijn zoo heel veel bijgelooviger niet, maar hechten waarde aan de asch 
n_ wierook en dragen die, bij wijze van amulet, in kleine gekleurde of gebor- 
U urde zakjes op de borst. Zij zijn echter niet zoo dwaas voor zulk een reliek 
knie te buigen of er in aanbidding voor ter neer te zinken. 
__ Het houden van dergelijke plechtstatige processies tot het overbrengen van 
ok heet fgjmiáv-hioe's-hee (+) of rwierookvuur afvragen.” 
À Is aldus de nieuwe afgod door den ouden met een ziel begiftigd en met de 
okasch plechtstatig naar zijn eigen tempel teruggevoerd, dan moeten nog zijn 
ooren, neus en mond geopend worden, ten einde hem toegankelijk te maken 
(* ti FE xk. 
