— 216 — 
























voor de gebeden, den wierook en de spijzen, die zijne vereerders hem eventueel moch- 
ten willen offeren. Zulks geschiedt met veel vertoon en omhaal en heet Ahai-gáan (#5), 
whet openen der oogen.” Kumnen de eigenaren van den tempel het bekostigen, dan 
wordt door den Taoistischen priester vooraf soms dagen achtereen de mis {sid opge 
dragen, die op bladz. 40 en volg. uitvoerig is beschreven ; een gelukkige dag wordt ver 
volgens uitgekozen tot het ten uitvoer leggen van de plechtigheid, en onder de noo- 
dige bezweringen en gebeden, staatsie en muziek door den priester met bloed of cinnaber 
een stip aangebracht op de oogen, den mond, den neus, ja zelfs de handen en de voe- 
ten van den afgod. Deze zuiver Taoistische ceremonie wordt ook wel door Taoïstische 
priesters op goden en godinnen van het Boeddhistische Pantheon verricht. k 
De processies, die ten doel hebben eene ziel in een mieuw afgodsbeeld te krij 8 
gen, worden bij voorkeur ondernomen naar een oorspronkelijken tempel van den be- 
trokken god, zooals bijv. wat Má-Tsów betreft naar Bî-Tsioe en, waar het een beeld 
geldt van Keh-Sìng-ong, naar An-Khoi. Maar het is duidelijk dat er niet altijd gelegen- 
heid bestaat tot het ondernemen van zulk een verre reis, en in dit geval kan en 
andere willekeurige tempel van denzelfden afgod even goed dienen: — men kiest dam 
echter zoo mogelijk den meest beroemden van den omtrek, en brengt van daaruit met de 
nieuwe ziel ook de wierookasch over. Doch wij moeten tot ons uitgangspunt terug= 
keeren, en zien wat op den geboorte- of den feestdag van den afgod verder in de tem= 
pels geschiedt. 
Wij zeiden reeds, dat zijn beeld veelal wordt vervoerd naar den tempel vaa 
den voorvader, aan wien hij zijne ziel heeft ontleend: men wil hem daar in de call 
genheid stellen dien ouden god te begroeten en zijne opwachting te maken. Een od 
tocht wordt tot dat doel met groote praal op touw gezet met vaandels, lantarens en 
muziek; de blootvoeters, in hunne waardigheid van volgelingen van den god, ontbreken 
natuurlijk niet, en ook de tempelbeheerders met enkele vromen uit den omtrek volgen 
in hunne staatsiekleederen gedost, aan het einde van den stoet. De aanvoerders de 
proeessie buigen en knielen voor de oude godheid neder in het stof, in de veronder- 
stelling dat de jonge god, dien zij hebben meegebracht, hetzelfde zal doen; zij betalen 
aan de priesters van den tempel bij wijze van schatting ten bate van den afgod eenig 
geld, dat natuurlijk in de zakken van diens dienaren terecht komt, en nadat de vro me 
schare is onthaald op thee en andere versnaperingen, keert de stoet met een nieuw 
voorraad asch en brandende wierookstokjes terug naar den tempel van waar men is u it 
gegaan. Deze plechtigheid heet tsjhid”-hée (*°), of „vuur vragen.” 
Intusschen worden in den loop van dien dag in het godsgebouw Taoistische offers 
missen opgedragen (#7), en hebben ter eere van den afgod doorloopende tooneelvertoo- 
(*°) Bladz. 13, noot 27. Hen andere, ook zeer gebruikelijke naam is Ahai-hong 
Bd Ke: „het openen der helderheid.” ' 
(en Er RR, Ai 
(“7”) Hierbij worden ook de hemelsche soldaten en legerhoofden rijkelijk bedacht, opdat z zij 
toch vooral bij het verrichten hunner diensten niet te klagen zullen hebben over honger en dorst. 
