— 224 — 


























de jonge mannen en meisjes doorheen liet gaan tezamen met het vee. Ook door de 
does wordt tegen het zomersolstititum een vuurfeest gevierd. De vromen, die e aa 
deel willen nemen, onthouden zieh van vrouwen en vasten langen tijd, en moeten gedurend 
de zeventien dagen, die het feest voorafgaan, onder den blooten hemel slapen. Ts da 
het oogenblik gekomen , dan smeren zij zich in met koemest en tooien zich met bloemen ; he 
vuur wordt ontstoken, en de priesters met de afgodsbeelden en een groote menigte volk 
trekken in processie rond de vlammen onder het uiten van toepasselijke gebeden en bewees 
ringen. Herst dan werpen zich de tapaswi in den brandhoop, en hoe grooter hun gods 
vrucht en waanzin zijn hoe langzamer zij loopen , ja sommigen dragen zelfs hunne kindere 
met zich mede in de armen of op den rug. Wanneer deze soort van boetedoening © 
zuivering afgeloopen is, schieten de geloovigen toe om een gedeelte van de asch te bes 
machtigen en eenige der bloemen, die de godvruchtige vuartrappers tooien, meester te 
worden, wel overtuigd dat deze heilige relieken , im hunne huizen bewaard, daaruit all 

kwalen verjagen en alle slechte invloeden keeren zullen (7°). ä 
Men ziet dus, dat het ontsteken van vuren ter eere van den Zonnegod, waar 
bij men zich im de vlammen werpt met het doel zich te louteren en te heiligen ix 
den gloed, een gebruik is dat van de meest verwijderde kusten van China af to 
in ons eigen vaderland toe is verbreid. Men treft het aan in Spanje en Portugal, ú 
Italië en Duitschland, onder alle Slavische en Skandanavische volken en tot zelfs im Him 
dostan, zoodat het gezegd kan worden daar te staan als eene onwraakbare getuigent 
voor de verwantschap van de volksgewoonten en voor de eenheid van oorsprong var 
allen godsdienst, namelijk vereering der Natuur en van de zon als hoofdagent van 
Hare werkkracht. 
Thans dient nog een enkel woord over de beteekenis van dat trappe 
im het midden te worden gebracht. Behalve dat men, door de ceremonie te doorloopen, « 
kracht, het leven van de zon deelachtig worden wil, beschouwen de meeste Chineezen d 
plechtigheid als een soort van reiniging des lichaams. Vandaar dat de toovenaars 
die bij het vuurtrappen gewoonlijk den toon aangeven, van te voren eenige dage 
vasten, opdat toch alles wat onrein is uit het lichaam moge worden verwijderd en 7 
het lentevuur, dat afbeeldsel van het reime, het zuivere zonnevuur des Hemels, nie 
bezoedelen. Merkwaardig is het, dat ook bij de volkeren, die het oude Joodsche lan 
omringden, een dergelijk denkbeeld schijnt te hebben voorgezeten. Althans men lees 
in het tweede Boek der Koningen (89), dat de Koning het dal Thofeth werontrevnagd 
os 

en wel met geen ander doel dan om te beletten, dat nog iemand zijn zoon of docht 

voor den Moloch door het vuur zou doen gaan. Nu was deze Moloch de oude Zon 
negod, te wiens eere de Syriërs, evenals de Ieren van den modernen tijd ($*), onder ee 
(?°) Clavel, op. cit, boek I, hoofdst. 11. 
(C°) XXII 10 (*” Zooeven, bij noot 78. Vallancey zegt in zijn „Essay on the Antig 
of the Irish Language” (1772), dat op den Isten Mei de Druiden al het vee door de vuren dreven, 
einde ze voor den duur van het loopende jaar tegen ongemak te vrijwaren. Dit heidensche gebru 
wordt thans nog in acht genomen in Munster en Connaught, waar zelfs de geringste dorpeling 
af 
