—:25 — 

























Nn der godsdienstig voorwendsel de kinderen door het vuur lieten loopen (8%) en die, 
ooals hij onder de gedaante van een hol beeld met den kop van een stier door de 
hagers werd vereerd, niets anders was dan het afbeeldsel van de zon in het voor- 
mt, hetwelk ongeveer veertig eeuwen geleden door het sterrenbeeld den Stier 
| ingenomen. De uitgestrekte armen van het beeld waren zoodanig aangebracht, 
de offeranden, die er in geworpen werden, van zelve vielen in het vuur, dat inwen- 
was aangelegd: men danste in het rond met hevig geschreeuw en geraasmakende 
muziek ten einde het gillen van de menschenoffers te verstikken, die in de ingewan- 
en van den afgod den vuurdood ondergingen. Zoo werden, toen Agathocles op het 
unt stond Carthago te belegeren, tweehonderd kinderen van de beste huizen door de 
ers der stad zelven in het holle beeld van den Moloch geworpen, ten einde de 
van den machtigen afgod te bekomen in den ophanden zijnden krijg. Ter eere van 
Moloch, dien Zonnegod, liepen de kinderen der Ammoniten en der Syriërs door 
vuur, evenals thans in China nog de toovenaars en blootvoeters doen; doch tot 
zer hebben de Chineezen nooit hunnen godendienst verlaagd en misbruikt, dat zij 
gemaakt hebben tot een wettiger van misdaden en menschenmoord, ten minste in 
enkel hunner boeken treft men het geringste spoor van menschenoffers aan. Vol- 
Virgilius trokken de aanhangers van Apollon, den Zonnegod die in Italië werd 
beden op den berg Soracte, over gloeiende kolen, blootsvoets, zonder zich te 
anden, en stroomde jaarlijks een menigte volks daarheen om van dat tooneel getuige 
e zijn (#5); — doch op nog meerdere punten van overeenkomst tusschen den ouden 
jenst van het Westen en dien van den huidigen dag in China behoeven wij niet 
e wijzen om te doen uitkomen, dat beide niets zijn dan een vereering van de zon, 
n wier zuivere stralen men zich wenscht te louteren door zich te werpen in de vlam- 
nen van het vuur, dat als zinnebeeld van dat reine hemelvuur is aangelegd. Zelfs 
et verbranden der lijken, dat bij vele volkeren der Oudheid zoo sterk in zwang was 
1 door sommige slechts aan vorsten en rijksgrooten werd gegund, vindt waarschijnlijk 
grondslag in deze denkbeelden omtrent het zonnevuur. Want stellig moet de 
ronkelijke mensch, meer nog dan de tegenwoordige, het verbranden als een hei- 
nnis hebben aangemerkt, ware het niet dat zijn vooroordeel in dit opzicht door 
denkbeelden ware overheerscht. Men wilde namelijk den doode doen opgeno- 
sn worden in den schoot van de hoogste godheid der Natuur, van den Zonnegod 
elven, van wien alle aardsche vuur en warmte een uitvloeisel is. Het Suttiisme, dat 
iet alleen in Hindostan, maar ook in onze koloniën op Bali en Lombok welig bloeit, 
Tas 
lien dag nog hetzelfde doet op denzelfden bijgeloovigen grond. — Bij de oude Parsen werd ieder 
boren kind boven het vuuraltaar gehouden, ten einde het te louteren en te heiligen: — Clavel 
boek IV, hoofdst. 1. 
_ 2) Maimonides, boek III, hootdst. 38. 
Rt Men leze de belangwekkende dissertatie omtrent den Moloch en andere Zonnegoden in 
Du upuis , „Origine des Cultes’”’, boek III, hoofdst. 18. 
16 
» 
