— 226 — 




















staat, volgens Kirker (#4), vermoedelijk mede met dezelfde begrippen in verband. De 
vrouwen en slaven werpen zich met hunne bezittingen en rijkdommen in den brand- 
stapel om dezelfde reden waarom de Carthagers zich vrijwillig in de armen van den 

brandenden Moloch wierpen:— zij wenschen met den doode te worden gereinigd en 
opgenomen in de armen van den Zonnegod, in het bovenaardsche Rijk des Lichts, 
alwaar geen geest der duisternis ooit den schepter zwaait (%5). — Wij dienen nu echter 
met een enkel woord iets aan te voeren omtrent de toovenaars, die meermalen in 
bovenstaande regelen zijn opgetreden. 
Zij behooren ongeveer tot hetzelfde slag van lieden als de blootvoeters, die 
men als hunne helpers en volgelingen kan beschouwen, en worden, evenals dezen, ver 
ondersteld incarnaties van de hemelsoldaten te wezen. Zij heeten derhalve door hoo- 
gere wezens bezield te zijn, en schijnen zulks te willen toonen door zich vrijwillig aan 
allerlei martelingen te onderwerpen, welke de macht van den god, die in hen zetelt, 
hen zoogenaamd in staat stelt te verdragen. Zij steken zich messen door de wangen, 
doorboren zich de bovenarmen met priemen (86) en hakken zich bij de godsdienstige plech- 
tigheden met een zwaard of een houten bal met spijkers (87) over de schouders heer 
in den naakten rug. Hunne volgelingen, de blootvoeters, trachten hun daarbij wel is 
waar het lichaam te bedekken met een zwarte vlag, die aan een stok bevestigd is, 
maar dit belet niet dat de toovenaars zich toch hevige wonden toebrengen, terwijl zij steeds 
gebaren maken als of zij zich aan de beschermende vlag willen onttrekken. Zul- 
ke bloederige schouwspelen maken natuurlijk eenigen indruk onder het volk, 
hoewel veel minder dan men zou verwachten, aangezien hunne veelvuldigheid oorzaak 
is, dat men er meer met onverschilligheid dan met schrik of afschuw op ter neder ziet 
Voor het meerendeel zijn de toovenaars lieden, die van het opluisteren der 
afgodsfeesten hun beroep maken, en dan ook ruimschoots door de tempelbeheerders voor 
hunne diensten worden betaald. Ben halve dollar voor ieder mes, dat zij zich in het 
liehaam steken, is de gewone belooning , en hunne andere lichaamspijnen worden naar 
evenredigheid betaald: zelfs houden rijkere tempels, zegt men, er wel vast bezoldigde 
toovenaars op na. Het volk gelooft dat de wonden, die zij zich toebrengen, binnen 
een onmogelijk korten tijd genezen door de kracht van den god, die in hen zetelt, 
doeh over het algemeen wordt met minachting op hen neergezien en blijven de too- 
venaars, niettegenstaande hunne voorgewende bovennatuurlijke godsbezieling, in het oog. 
meermalen de lijken verbrand en de asch in zee geworpen: — Clavel, „Histoire des Réligions”, boek 
IV, hoofdst. 2. J 
(£°) Men noemt dit fshah hoen-tsiùng-thdo ri E us ET] * „het hoofd van den (he- 
melschen) legerbevelhebber insteken”, wellicht omdat de messen bij wijze van heft voorzien zijn van 
een woesten kop: het afbeeldsel van die bovennatuurlijke krijgslieden waarschijnlijk. k 
(57°) Zulke ballen heeten 45/Aò-kide ii Ek of _doornballen. Zij zijn ook wel gemaakt 
van stevig ineengewikkeld stroo, 
