— 280 — 
lange troonhemel. in den vorm van een verbazenden schorpioen en vervaardigd uit 
platte stukken hout, die door scharnieren waren vereenigd , werd op lange staken rond- 
gedragen. Het gevaarte vertoonde ook kop en pooten, en was van boven over zijne 
gansche lengte overdekt met een tent van rood doek, waaronder jonge meisjes en 



kinderen waren gezeten in hemelsblauw gewaad: — gongdragers gingen vooraf en een _ 
hevig schreeuwen en geraas kondigde de aankomst van het monster aan. Hierop volg- 
den eenige wagens, elk beladen met een kleinen Brusselschen schommel waaraan echter, _ 
in plaats van bakken, knapen waren gehangen , van top tot teen gewikkeld in kleederen en 
lappen, die alleen het aangezicht zichtbaar lieten. Wat verder in de processie zeer de aan- 
dacht trok was een man, die zich op een eigenaardige manier zóódanig had weten te maske- 
ren, dat hij een vrouwspersoon met een Xantippe-gelaat voorstelde, hetwelk op den rug van _ 
haren echtgenoot rondreed en dezen nu en dan duchtige klappen in het aangezicht toediende. 
Het bovenlijf van den man en de beenen van het vrouwspersoon waren namelijk kunst 
matig aangebracht, doeh zóó bedriegelijk nagebootst, dat de vermomming eerst bij 
eene aandachtige beschouwing van nabij im het oog kon vallen. Deze geheele vertoo- — 
ning had blijkbaar niets anders ten doel dan de zeden der op het eiland woonachtige 
Europeanen, onder wie de vrouw zulk een groote rol speelt, op Chineesche wijze te 
persiffleeren. Wen eindje verder in den stoet wandelde de taoistische hoofdpriester in 
groot pontificaal. Doch zoo men meent dat hij in godsdienstige houding, of met de 
gewone vroomheid op het gelaat die bij alle priesterkasten van de wereld zoo in de 
mode is, medewandelde, dan vergist men zich: — hij had voor elk der omstanders, 
dien hij kende, een vriendelijken glimlach en een knikje over, kneep nu en dan de 
kinderen op den rug der toegestroomde vrouwen welwillend in de wangen en deelde 
zelfs koekjes en lekkernijen onder hen uit. Maar om de afgodsbeelden, die achter hem — 
aankwamen, bekommerde hij zich geen zier. Hen lange rij van draagstoelen, vol van 
verguld en bontgekleurd snijwerk en met de goden erin, besloot den stoet, doch het 
waren ook hier wederom koelies van het gewone smerige allooi. die ten getale van acht 
voor elken stoel gespannen waren. Nu en dan stonden zij een tijdlang stil totdat 
zich voor hen een groote gaping had gevormd; dan schoten zij zoo snel hunne voeten \ 
hen konden dragen vooruit om die wederom aan te vullen, met het doel, naar men zegt, 
om de spoken, die langs den weg mochten dwalen, door die onverwachte verschijning 
van den afgod te verschrikken en aldus de buurt te bevrijden van hunne verpestende 
tegenwoordigheid. Doch ontstichtend is dit voor een Europeaan nog minder dan be- 
lachelijk, wanneer hij ziet hoe bij zulk een wedren een der dragers in zijn wilde haast 
struikelt, de draagstoel met dragers en al met hem over den grond tuimelt en de dui- 
zenden toeschouwers het uitgillen van pleizier. Zóó springt men im China met 
de goden om; doch hetzelfde volk dat zich heden in die tooneelen heeft verlustigd, 
loopt wederom morgen naar hun tempels om wierook te offeren en hun raad t vragen 
voor de toekomst. 8 
Het spreekt wel van zelf, dat in bovenstaande regelen niet alles is aangehaald 
Cal 
wat alzoo in een afgodsprocessie is te zien. De optochten ter eere van de verschil- — 
