— 232 — 






















te Acharaca, die hunnen patienten de geneesmiddelen voorschreven, welke hen in 
hunne droomen waren onthuld. Dikwijls ontmoet men in de straten een viertal 
toovenaars, met een draagstoel, waarin het beeld van den een of anderen afgod is 
geplaatst, op de schouders. Nu eens staan zij plotseling stil alsof zij aan den grond waren 
genageld, dan weder bewegen zij den palankijn met het bovenlijf voor-en achterwaarts zon- 
der echter een voet te verzetten, en dan weder schieten zij eensklaps vooruit in een draf, 
zoo snel hunne voeten hen maar dragen kunnen. Zij doen dit om te toonen, dat de 
bewegingen, die zij maken, onafhankelijk zijn van hunnen eigen wil, en dat het de 
afgod is door wien zij worden gedreven, en merkwaardig is het inderdaad te zien 
hoe zij menigwerf zich zoogenaamd naar het zeestrand laten duwen en verscheidene 
malen achtereen: tot aan de borst te water gaan. En op den vasten wal teruggekeerd 
vallen zij nu en dan op de knieën alsof zij niet verder loopen kunnen, en het beeld 
plotseling zóó zwaar geworden is, dat men niet meer twijfelen kan of de godheid is in 
eigen persoon erin gevaren. Eindelijk staan zij voor een apothekerswinkel stil en tre- 
den er na lang tobben en dralen, en onder het maken van allerlei weifelende slinger 
bewegingen, binnen, é 
De stoet is uitgegaan met het doel om geneesmiddelen te zoeken voor een 
zieke. Het gebeurt in China dagelijks dat, in geval van zware ongesteldheid waarin — 
zelfs geen geneesheer meer uitkomst weet, een der vrienden of verwanten van den. 
kranke naar een tempel ijlt, het wanhopige geval aan het zich daar bevindend afgods- 
beeld voorlegt, en met eene offerande van kaarsen en wierook den god tracht te bewe- 
gen goed te keuren dat men hem wegdraagt. Daarop worden de wichelblokken de 
worpen, en in geval van een ontkennend antwoord offert de smeekeling nog meer 
kaarsen en nog meer wierook, net zoolang totdat de blokken gunstig vallen en de 
god. dus toont gezwicht te zijn voor zijne gebeden. Nu wordt hij in een doe oe 
gezet en door een viertal mannen, die voor toovenaars doorgaan, naar het zekbed eg 
voerd, opdat Zijne Godheid met eigen oogen den patient zal kunnen zien. Men n 
drijft echter den eerbied niet zóó ver, dat men daartoe net gekleede dragers of too- 
venaars uitkiest: — o neen, het is atatridadt alsof men de smerigste koelies, die men 
vinden kan, bij voorkeur tot het doel gebruikt. Is het huisgezin van plan een der 
toovenaars te raadplegen over den aard der ziekte en de middelen ter genezing, € 
neemt men wt den tempel een kort mes mede waarop bij wijze van heft een woesté 
kop gestoken is, en dat den toovenaar dienen moet om zich bij het ziekbed de wan- 
gen te doorboren, ten einde aldus de godheid, die tijdelijk in hem is gevaren. tof 
spreken te bewegen (1°!). Ook haalt men uit den tempel wel een zwaard , waarmede 
hij zich, als hij het noodig oordeelt. in den rug kan hakken. Bij het ziekbed 
gekomen, stelt de toovenaar zich aan ongeveer zooals wij hem in de processie hehe 
op zien treden:— hij steekt zich messen in de wangen of hakt zich in den rug, € 
geeft in zijne razernij allerlei inlichtingen omtrent den aard der ziekte of de genees 
(*°*) Verg. noot 86. 

