— 283 — 































elen, die men aan te wenden heeft. Meer algemeen raadpleegt men echter den 
zelven: Het uiteinde van den staak, die over den schouder van een der dragers 
uitsteekt, wordt te dien einde op de. tafel gelegd, en de kracht van den afgod is zóó 
groot, dat hij stoeldragers en al in zulk een vreemdsoortige beweging brengt, dat niet 
gelden den naam der ziekte in geheimzinnige teekenen op de tafel wordt gekrabt. 
jo po weet men dus op eenmaal welke middelen ter genezing men heeft aan te wenden. 
Jok dikwijls schrijft de afgod- terstond den naam der geneesmiddelen neder, doch bij- 
en zulks miet het geval mocht wezen, of miet te ontcijferen tooverletters mochten 
neergeschreven, gaan de dragers wederom de straat op, ten einde zieh door de 
nzichtbare hand van den afgod naar een apothekerswinkel of eenig ander huis te laten 
leiden waar geneesmiddelen te krijgen zijn. Em zelden worden zij misleid, want bijna 
iedereen in China heeft eenige huismiddeltjes bij de hand, al ware het slechts thee of 
uiker, en nooit weigert iemand deze af te staan daar waar de god ze opvordert. 
Bij zulke tochten om op goed geluk af geneesmiddelen te halen, zijn de dragers 
vergezeld door den vriend of bloedverwant, die het plannetje mede heeft ont- 
vorpen en voor deze gelegenheid zijn staatsiehoed heeft opgezet. Fen gongdrager gaat 
vooraf en is vergezeld door een man of jongen met een zwarte vlag, waarop een tij- 
beeld of geheimzinnige symbolen zijn geschilderd ter verjaging van booze geesten 
den weg. Brandende wierookstokjes zijn geplaatst in den draagstoel vóór den 
od en vijf kleine driekante vlaggetjes van verschillende kleur: blauw, roòd, wit 
en geel, achter zijnen rug in de leuning van den zetel. De trein wordt ge 
sloten door een mam of jongen met een mand om de geneesmiddelen te bergen. 
| Bij den apotheker aangekomen ziet men de dragers nog steeds draaiende en 
pwenkende, en met weifelende bewegingen aarzelen of zij den winkel zuilen binnen- 
reden of niet. Eindelijk, stap voor stap, voert de onzichtbare hand van den afgod 
m vooruit; de apotheker vraagt den dragers wat zij begeeren, maar ontvangt geen 
mtwoord , hetgeen zooveel als zeggen wil dat zij het zelf niet weten en dat hij zich 
tot den afgod heeft te wenden, die hen onbewust hierheen heeft geleid. Nu treedt 
de bloedverwant voor om de verschijnselen en, zoo mogelijk, ook den naam der ziekte 
bekend te maken: — de apotheker haalt de gewone middelen, welke in zulk 
gen geval plegen te worden aangewend, voor den dag, plaatst die op de toonbank en 
let nauwkeurig op de bewegingen van de dragers. Heeft hij toevallig de rechte me- 
en getroffen, dan duwt de afgod stoel en al een weinig vooruit; zoo niet, dan 
eweegt hij de dragers naar achteren en worden nieuwe Ee voorgebracht, 
Bt zoolang totdat de ware zijn gekozen. Ten slotte vraagt de apotheker of dit eene 
mi deltje voldoende is, en het antwoord wordt gegeven door dezelfde bewegingen achteruit 
n voorwaarts, waarvan het einde is dat niet zelden meer dan een dozijn verschillende 
soorten worden meegenomen. Gelukkig voor den patient zijn de meeste Chineesche 
eesmiddelen onschuldige drogerijen, zoodat het spreekwoord „veel honden zijn den 
zijn dood” niet altijd hier bewaarheid wordt. Baat het eene niet dan helpt het 
andere misschien, en „baat het niet schaadt het niet”, denkt de apotheker en steekt de 
