
VIERDE MAAND, ACHTSTE DAG. 
DOOPFEEST VAN BOEDDHÁ. 




















Offerande aan de huisgoden. Het Bozadhietisch Beeldenfeest. De Chineesche pelgrim 
Fah Hijen en het boek zijner lotgevallen. Het doopfeest van Boeddha in Foehkjen. De 
Jhristelijke en de Boeddhistische Drieëenheid. 
De doop in Centraal Azië, China, Europa, Australië en het oude Mexico. De inves- 
ituur der Boeddhistische priesters. 
__ Niet eens zouden wij van dezen dag gewagen, ware het niet dat hij in som- 
mige gezinnen wordt gevierd met eene offerande van koekjes en andere spijzen aan 
B goden van het huis. Wij zeggen in sommige gezinnen, want het meerendeel der 
ewoners van Emoy neemt van den dag in het geheel geen notitie, ja velen weten 
elfs niet eens, dat er een doopdag van Boeddha bestaat. Er zijn er ook, die de of- 
srande aan de penaten brengen op den 1Isten van de vierde maand (t). 
De gewone naam, waaronder de S8ste van de eerste zomermaand te Emoy be- 
end staat en ook veelal in den almanak wordt aangegeven, Is: wfeest- of geboortedag 
de Boeddha's van de drie werelden (°)”’. Men heeft hier dan ook naar al- 
waarschijnlijkheid met een soort van Boeddhistisch Allerheiligenfeest te doen, het- 
e misschien waarvan de beroemde Chineesche pelgrim Fah Hijen (3) in zijn reis- 
(5) Zie de Kronieken van Emoy, vermeld op bladz. 124 van ons eerste deel, hoofdst. XV. 
0 ZZ Eh LE Pr 48 ZE, Zie over die drie werelden: noot 21 op bladz. 5. 
() Het „Verslag over de Boeddhistische Rijken” 4E ab is een der meest ge- 
’ od je | o 
e bronnen voor de kennis der eerste geschiedenis vaa Sakyamoeni’s kerk. De man, wiens ont- 
ngen en lotgevallen er ‚in beschreven worden, is een Boeddhistisch priester Fah Hijen PEN 
EN die in A. D. 399 over land naar Indië reisde tot het inzamelen van boeken en geschriften over 
nieuwe leer. Na eene afwezigheid van 15 jaren keerde hij over Ceylon en Java naar zijn vader- 
terug, waar het verhaal van zijn wedervaren werd nedergelegd in een werk, hetwelk zich onder 
pvengenoemden titel tot op heden heeft bewaard, en waarvan eene Fransche vertaling van de hand 
an Rémusat in 1836 voor het eerst in het licht verscheen. 
Sinds dat oogenblik brak in Europa een nieuw tijdperk voor de studie der geschiedenis van het 
Joeddhisme aan. Geene verhandeling werd meer over dit onderwerp geschreven zonder dat ruim- 
ots uit het „Verslag over de Boeddhistische Rijken” werd geput, en alle autoriteiten op Boed- 
isch-historisch terrein, als Luassen, Burnouf, Hardy en Koeppen, hebben in meerdere of mindere 
gebruik van Fah Hijen’s mededeelingen gemaakt. Een verbeterde uitgaaf in het Engelsch en 
Ki 
