& 5 B 
— 246 — 
doch een stilzwijgende conditie blijft het, dat eerst het beeld op dezelfde wijze moet 
worden gedoopt met een handvol koperen muntstukken, die de vereerder, evenals het 
water, over de kruin van het beeldje strooit. Later wordt het geld natuurlijk door de priesters 
uit het water opgevischt, met het doel, zooals het heet, om wierook en kaarsen voor 
den god te koopen en die artikelen ten bate van den milden gever voor zijn beeld te 
branden; — doch het spreekt wel van zelf dat dit slechts in theorie, en miet in de 
praktijk geschiedt, daar immers de vrome dooper zelf niet vergat de noodige reuk- 
en brandoffers te ontsteken, toen hij bezig was zijne eerbewijzen aan de voeten van 
den heilige der heiligen neder te leggen. 
den eene eerste plaats: wat was dus meer natuurlijk dan dat de belijders van de leer later Boeddha, 
Dharma en Sangha kozen tot hun leus en de woorden rik neem mijn toevlucht tot Boeddha, Dhar- 
ma en Sangha” tot hun /ormula fidei, hun confessio Apostolica maakten? Tot op den huidigen dag 
is deze formule dan ook nog als wijdingsformulier voor priesters en leeken in gebruik. 
Tot zóóver slechts ging het Boeddhisme van het Zuiden, doch zijn ontaarde broeder van het 
Noorden liet het hierbij niet. Want onder den invloed der begrippen omtrent de oude Primoerti der 
Brahmanen, samengesteld uit Brahma, Vishnoe en Siva, vierden de volgelingen van de Mahayana- 
school (verg. bladz. 148) vrij den teugel aan hunne zucht tot bespiegelingen en wijsgeerige heschou- 
wingen, en brachten de Drievuldigheid tot een éénen en ondeelbaren Sakyamoeni terug. Zij maakten 
de Dharma tot zijne Wijsheid, zijn Woord, zijn Logos, zijne Leer, en de Sangha tot het uitvloeisel — 
van zijne wijsheid, namelijk zijne Kerk, zonder nochtans hieronder zoozeer zijne strijdende kerk op 
aarde te verstaan dan wel de zegepralende hiernamaals; dat wil zeggen de vereeniging van al dege- 
nen, die door leer en kerk over de menschelijke natuur hebben gezegepraald en tot de Boeddhisti- 
sche zaligheid zijn geraakt. Bôdhi’s, Bôdhisattva’s, in één woord dat geheele legio van godheden, 
die reeds eenige schreden op den weg naar Nirvana hebben gedaan, vormen, aldus beschouwd, de 





















Sangha. 
Het behoeft wel niet gezegd te worden, dat zulk eene drieëenheidsleer door sommige scholen 
werd verworpen en door andere, min of meer gewijzigd, aangenomen en beleden werd. Nog minder 
behoeft het te worden aangestipt, dat dientengevolge dan ook versch lende soorten van drieëenheden 
ontstonden en tot veel verwarring en misverstand aanleiding gegeven werd: doch dat de door ons 
beschrevene de wortel is waaruit zij alle zijn ontsproten, is wel waarschijnlijk. Boeddha (hi 
FE jk Dharma (HE X) en Sangha (18 X) zijn dus de ware Priratna of Ratnatraya, 
dat wil zeggen de zoogenaamde Sam-Pao — Ed of „Drie Kostbaarheden” der Chineezen; maar 
dit neemt niet weg dat men onder dit volk nog meerdere combinaues aantreft die voor Drieëenheid 
doorgaan, en het toch in der werkelijkkeid niet zijn. Zoo vindt men dikwijls de godin Kwan Jin 
als hoofdgodin der Boeddhistische kerk (zie onze verhandeling over den 19den van de tweede maand) 
met Amitabha, den bestuurder van het Westelijk Paradijs (zie bladz. 154) aan de eene, en Maha 
sthâma, die in diens stoet van volgelingen te huis behoort, aan de andere zijde als een soort van 
Drieëenheid voorgesteld; — elders ziet men Sakyamoeni zelven naast Kwan Jin en Maitreya, den 
verwachten Messias der Boeddhisten; doch de eerstgenoemde combinatie is de ware Drieëenheid niet, 
zoo min als de andere die de Boeddha’s van het verleden, het heden en de toekomst voorstelt. In de 
Drievuldigheid, die uit Boeddha, Dharma en Sangha is samengesteld, wordt Dharma of de Wet 
gewoonlijk afgebeeld met vier handen, waarvan twee gevouwen zijn als in gebed en de beide’ andere 
respectievelijk een rozenkrans en een boek omklemmen, terwijl Sangha of de clerus de eene hand op 
de knie houdt en in de andere een lotusbloem draagt. Î 
