— 241 — 

Mile De plechtigheid des doopsels heet in China „kruinwassching” (7). Zij wordt 
er niet alleen toegepast op de beelden van Boeddha en zijne achttien onmiddelijke 
discipelen , maar ook op hooggeplaatste personen, die tot zijne kerk worden toegela- 
ten en plechtiglijk hun investituur als beschermers en aanhangers van zijne leer wen- 
schen te ontvangen. Als zoodanig nadert de kruinwassching dan ook tot het Sacra- 
ment der Katholieken, daar dit eveneens, volgens de leer van Rome, de sleutel is 
d le toegang tot de kerk geeft. Fn het is niet alleen in Tibet en de andere landen 
van Centraal Azië, waar het Noordelijk Boeddhisme doorgedrongen is, dat de kruin- 
Massching ook voor kinderen bestaat (®): zelfs in Chima is zij in zwang en wordt zij, 
hoewel niet op bijzonder ruime schaal, door de priesters van Boeddha toegediend. 
Het is hoofdzakelijk in de eerste maand van het Chineesche jaar dat men op zulke 
heilige mannen stuit, die paarsgewijze rondzwerven door de straten, en waarvan de eene 
en klein tabernakel of heiligehuisje met een Boeddhistisch afgodsbeeld er in in 
de armen draagt, terwijl de andere bij tusschenpoozen op een schelklinkenden gong of 
ökken slaat om de burgers te verwittigen van hun komst. Vrome vrouwtjes zijn 
voornamelijk, waarop zij het hebben gemunt. Gelukt het hun zulk een goed- 
eloovige ziel aan te treffen en te worden binnengeroepen om de spruiten van het huis 
B doopen, dan plaatsen zij het Boeddhabeeldje op de tafel, nemen water en spren- 
kelen dit den kinderen over de kruin, terwijl zij eenige formulieren prevelen om hun 
en gelukkige toekomst te verzekeren. Hierop ontvangen zij eene kleine geldelijke 
oning voor hunne moeite, en gaan verder om te trachten ook in een ander huis 
ene bijgeloovige moeder te vangen; want, evenals bij ons, zijn het in China de vrou- 
wen, die zich het meest met zulk soort van godsdienstige praktijken afgeven. Heb- 
n de priesters echter het ongeluk in den winkel of het voorhuis den vader van den 
ize aan te treffen, dan kunnen zij bijna zeker wezen geene kinderen ten doop te 
tijgen, maar met eenige koperen vcash”’ (%) als bedelaars te worden afgescheept. 
Men noemt het doopen in de volkstaal sót-Aóet (*°), dat is: vtot Bôdhi wasschen”’. 
In verscheidene groote kloosters der Boeddhisten beschouwen de monniken den 
opdag van Boeddha als het aangewezen tijdstip om nieuwe priesters te wijden en 














O PE MH WUwandrichkta. 
() Eitel, „Handbook of Chinese Buddhism”, bladz. 78. 
() De gewone benaming, die de vreemdelingen in China geven aan de ronde koperen munt- 
bukjes met vierkant gat, waarvan er ongeveer 1100 in een dollar gaan. 
4 En ) DE 1 ‚ Het doopsel schijnt overigens veel verder over de wereld verspreid te zijn 
lan men gemeenlijk denkt. Niet alleen wordt het door zoo goed als geheel Europa en in het groot- 
ste gedeelte van Azië toegediend, maar zelfs in Nieuw-Holland besprenkelen de vrouwen met behulp 
van een groenen tak het voorhoofd van hunne kinderen. En op het eiland Rotoema is het de gewoone 
e dat het hoofd van den stam, die tegelijk hoogepriester is, het gelaat der jonge kinderen insmeert 
olie en zout en hun daarop een naam toekent. Ook in Nieuw-Zeeland is de kinderdoop gebrui- 
elijk en onder de oude Mexicanen was hij eveneens in zwang : — Clavel, „Histoire des Religions”, 
boek III, hoofdst. TREND. 




adtitnedinnd, ad Aad k 
