— 251 — 





























te kort schieten en in hunne ophelderingen blijkbaar dwalen en falen. Zij zoeken na- 
gelijk, zooals wij straks zullen doen zien, den oorsprong meer uit fabelen en legen- 
den, dan uit natuurlijke oorzaken te verklaren. 
De feestelijkheden van den dag kunnen gevoegelijk in twee rubrieken worden 
verdeeld, daar zij gedeeltelijk in het huisgezin en gedeeltelijk daarbuiten plaats 
. sbben. Wij zullen dan ook voor iedere categorie een afzonderlijke $ beschikbaar stel- 
len, en telkens een gedeelte afzonderen tot het aanstippen van eenige punten van over- 
eenkomst, die wij tusschen Chineesche gebruiken en sommige gewoonten en begrip- 
pen, die in Europa heerschen, meenen op te merken. 
Vooraf zij echter gewaarschuwd tegen een angstvallig vasthouden aan den vijf- 
den dag der maand als den oorspronkelijken en absoluut eenigen datum van het feest. 
Men moet den tijdkring, waar binnen de gewoonten en gebruiken te huis behooren 
die aan de viering zijn vastgeknoopt, veel ruimer opvatten en uitbreiden over de ge- 
heele vijfde maand, en daarbij den 5den van die maand slechts beschouwen als den 
dag, waarop het feest om zoo te zeggen zijn culminatiepunt bereikt. Men heeft der- 
halve riet letterlijk te doen met een ptijdstip van den vijfden dag”, met een gow- 
dejde-teoih {°), zooals enkele Chineezen van FPmoy den feestdag noemen, maar veeleer 
met eem vzijdstip van de vijfde maand”, een gow-géh tsoih (2), dat is een algemeen 
eest voor de middelste zomermaand. Laatstgenoemde benaming is dan ook in China 
alg emeen — wij zouden bijna durven zeggen uitsluitend — in gebruik. Zeer goed mo- 
gelijk is ket zelfs, dat het feest eenmaal is verplaatst geworden van het zomersolsti- 
jum naar den dag waarop het tegenwoordig wordt gevierd. Want moeielijk kan men 
Er pnemen, dat de Chineezen zulk een gewichtig tijdstip in den jaarkring der Natuur 
als het juiste midden van den zomer is, zouden laten voorbijgaan zonder het feestelijk 
te herdenken, en dat zij wèl hunne groote voorjaarsfeesten, benevens de herfstevening 
en het solstitium van den winter vieren, maar het hoogste glanspunt van de zon in 
jet hartje van den zomer vergeten zouden. Nu is het waar, dat te Emoy van den 
dag van het zomersolstitium zoo goed als geen notitie genomen wordt, doch de #Be- 
schrijving van de plaatselijke Gewoonten” (3) heldert dit op door te zeggen : „de vijfde 
„dag van de middelste zomermaand wordt door het volk van gelijk gewicht geacht 
vals het solstitium van den zomer’, — en het is uit deze woorden, dat wij aanleiding 
putten den dag van het Drakenbootfeest te behandelen als ware hij de langste dag 
van het jaar. 
s Hen bewijs voor de juistheid dezer opvatting levert nog de naam toan-ngów (*), 
we aarmede de 5de van de vijfde maand in China algemeen bestempeld wordt. Hij be- 
teekent letterlijk niets meer of minder dan „het juiste punt of oogenblik van botsing’, 
namelijk tusschen den geest der duisternis Jin en dien des lichts Jang; maar aange- 
dat woord „botsing door de Chineezen overdrachtelijk wordt gebezigd voor het 
On HB fiom AH ff. 
(©) Zie bladz. 181, noot 55. (°) bim ZF. 

