— 255 — 
























re ht. Want de zon heeft dan haar toppunt van warmte bereikt en begint, zooals 
ook in andere landen dikwijls wordt waargenomen, ziekten te veroorzaken. De Chi- 
neezen zijn gewoon die toe te schrijven aan een onbestemd soort van kwade invloeden 
geesten, die zij bestempelen met den naam si{ (**) — een woord waarin zij alles 
menvatten wat tegen het natuurlijk goede, het geluk aanbrengende indruischt en 
artegen weinig anders aan te vangen is dan een strijd met amuletten, toovermid- 
len eén bezwering. Het laat zich dus vooruit reeds denken, dat de vijfde maand 
wooral bijzonder rijk aan zulke bezweringsmiddelen moet zijn, te meer omdat alsdan 
de ongezonde, heete winden uitt het Westen beginnen te waaien en velen in hunne 
gezondheid benadeelen. Die winden vergeet geen Kuropeaan, die ze eenmaal heeft ge- 
voeld. Verhit op hunnen tocht door de uitgestrekte, verschroeide vlakten van Tarta- 
rije en Tibet, gieren zij soms verscheidene dagen met onverminderde hevigheid aaneen ; 
zij jagen den thermometer niet zelden op 100° Fahrenheit en waaien zoowel ’s nachts 
als over dag, zonder dat hunne hevigheid in het geringste slechts vermindert of de 
temperatuur merkbaar wordt afgekoeld. Alle houtwerk doen zij uitdrogen, splijten en 
kraken en zij nemen niet zelden den laatsten droppel water weg die in de velden is; 
de lucht is al dien tijd door onuitstaanbaar zoel en drukkend; de zon is met een 
waterig waas bedekt; de huid wordt droog en lederachtig en loomheid, uitputting en 
ae bekronen menigwerf het einde. (1°) Dit zijn de onaangename dagen van het 
verigens zoo heerlijke klimaat van Foehkjen. 
Het is er ver van af, dat de Chineezen de eenigen zouden wezen, die het. kwaad, 
etwelk den menschen wordt berokkend, aan geesten en spoken toeschrijven. Men 
vindt dezelfde bijgeloovige opvatting bij ten naaste bij alle minder beschaafde volken, 
en als zoodanig is zij in den vorm, waaronder zij thans nog in China bestaat, buiten 
Chineezen spelingen met woorden, waartoe trouwens hunne taal, die zoo arm is aan klanken, ruim- 
schoots gelegenheid geeft. Verwantschap in beteekenis tusschen gelijkluidende of ongeveer gelijkluidende 
oorden zoeken zij overal waar zij maar kunnen: wij hebben er op bladz. 18 reeds een enkel bewijs 
a geleverd en zullen het lager in deze zelfde $ (bij noot 44 en volg.) met nog enkele voorbeelden 
raven; —en dit juist maakt, dat men steeds de grootste omzichtigheid in acht moet nemen, zoo 
men uit de uitspraak van woorden verklaringen wil afleiden voor zeden en gewoonten. Gaat men in 
deze te veel op hooren zeggen” af, zeer zeker loopt men dan ook gevaar door de Chineezen, die 
m den regel geene andere ophelderingen weten te geven dan die zij uit woorden ziften, om den 
tuin te worden geleid. 
An Dat de vijfde maand meer nog om haar weersgesteldheid dan om eenig andere reden bij het 
olk slecht staat aangeschreven, moge nog hieruit blijken, dat de Keh-Chineezen de negen dagen 
die tusschen den 4den en den 1l4den gelegen zijn, of ook wel den 5den, 6den en 7den, den 15den, 
16den en 17den en den 25sten, 2sten en 2sten van de vijfde maand bestempelen met.den naam thóek- 
iet B H of „vergiltige dagen”. Inderdaad moet deze krachtige uitdrukking wel aan iets 




pad ders dan aan een toevallige overeenkomst in uitspraak tusschen de woorden vijf, vergissen en mis- 
leiden haar ontstaan te danken hebben! 
C) 5. | 
(°°) Die heete winden heeten te Emoy Aée-thai D O (aë) of 7vuur:yphonen”’, 
De 

