










— 280 — 
gebied in ontvangst wilden nemen, beweerde Tsjang I slechts zes mijlen te hebben 
toegezegd in stede van zeshonderd. Verwoed greep Koning Hwai hierop naar de wa- 
pens. Maar zijne troepen leden een geweldige nederlaag en het leger van T'shin rukte 
dat gedeelte van zijn grondgebied, hetwelk tusschen de Hwang-ho en de Jangtsze- 
kiang gelegen was, zegevierend binnen; de krijgsmacht, die hij nogmaals met inspan- 
ning van al zijne krachten bijeenbracht om een inval in het vijandelijk land te doen, 
werd ten tweede male teruggedreven, en het einde was, dat Koning Hwai zich ge- 
noodzaakt zag een vernederenden vrede te sluiten en het gebied tusschen de twee 
rivieren in handen van zijne vijanden te laten. 
Inmiddels was Khoeh Juen van uit Tshi, waar hij zich, waarschijnlijk om de 
verbroken vriendschapsbanden tusschen dit rijk en zijn vaderland wederom aan te knoo- 
pen, een tijdlang opgehouden had, naar het hof van zijn zoo diep vernederden vorst 
teruggekeerd. Doch dit ontging de aandacht van-den nieuwen vorst van Tshin , Tsjao 
Siang (1°) geheeten, niet. Bevreesd dat Koning Hwai op den steun van Tshi zou 
rekenen en op nieuw een aanval wagen, zond hij plotseling zijn legers op, bracht 
zijnen tegenstander wederom een geweldige nederlaag toe en vorderde'hem tot eene 
persoonlijke bijeenkomst op ter sluiting van een verbond van vrede en vriendschap. 
Koning Hwai zat nu tusschen twee vuren. Hij begreep zeer goed, dat bij eene wei- 
gering van zijnen kant een nieuwe aanval alle hoop op het behoud van zijn rijk voor 
hem in rook zou doen opgaan; doch ook evenzeer vreesde hij in een strik te loopen 
en door zijn aartsvijand gevangen te worden gehouden. Khoeh Juen bezwoer hem 
den strijd liever tot het uiterste toe vol te houden dan zich in den leeuwenku'l te 
wagen; maar zijn raad werd niet gehoord. Vertrouwende op de familiebanden, die 
tusschen zijn huis en dat van Tshin bestonden, trok Hwai zijn tegenstander te gemoet, 
doch wat Khoeh Juen voorzien had gebeurde: — hij werd gevangen genomen en zag 
zijn rijk novit weer terug. 
; Zijn oudste zoon Khing Siang (2°) nam nu onmiddelijk de teugels van het be- 
wind in handen; en, daar hij zelfs meer nog dan zijn vader onder den ‘avloed van 
Kin Sjang, den grooten tegenwerker van Khoeh Juen, stond, v:el deze trouwe dienaar 
ten tweede male in ongenade en werd nogmaals weggezonden van het hof. 
Al ronddolende kwam Khoeh Juen aan den, oever der rivier. Hier ontmoette 
hij een visscher, klaagde dezen *n roerende woorden zijn leed, nam een steen in de 
armen eu wierp zich in het water. Dit geschiedde aan den Poh-lo (?!) stroom, ter 
plaatse waar vroeger de stad Lo-Hijen (2%) lag; dat wil zeggen, zestig mijlen ten 
Noordoosten van de hedendaagsche a. ondissements-hoofdplaats Siang Jin (#) en dus 
niet ver van den zuidelijken oever van het Toeng-Ting (?*) meer. | 
Tot zoover de Historische Geschr'ften van Sze Ma Tshijen. En de „Annalen 
oMREORK 
ou RORE ROM BEONE. 
