— 282 — 























pen” (*) en tot Ngow Hwoei zeide: „Gij weet dat men mij met zooveel ijver of- 
AR 19 
„feranden brengt, maar telken jare worden die door de „kiao-loeng” ’s weggeroofd. 
„Imdien men mij nu een weldaad wil bewijzen, zoo stoppe men de rijst met blade- 
„ren van den Lijen ($%)-boom vast en omwinde ze met veelkleurige zijden draadjes, 
„want de rloeng’’ ’szijn bang voor deze beide dingen”. Ngow Hwoei volgde dezen 
„raad, en dat men tegenwoordig op den bden van de vijfde maand de rijstkoekjes 
„(tsùng), die men vervaardigt, eveneens met bladeren en bontgekleurde draden om- 
„windt, is nog een overblijfsel hiervan”. 
Dit zijn nu al zoo de voornaamste verhalen, die de Chineezen omtrent het 
ontstaan van hun Drakenbootfeest ten beste geven. Ook wijzen zij op den oorsprong 
van de rijst-en gierstkoekjes, die op den bewusten dag in het huisgezin geofferd wor- 
den; want in de fsèxg, waarvan in den aanhef van $ 1 gesproken is, herkent men 
immers onmiddelijk de koekjes en de bamboezen met rijst, die de bewoners van Tsjhoe 
als een offerande aan Khoeh Juen in het water wierpen, toen hij zich uit wanhoop 
had verdronken. Het eenige verschil is, dat de tegenwoordige bewoners van Emoy 
de rijst op de offertafels plaatsen en haar ook niet in kokers van bamboe doen , maar 
in plaats daarvan met de bladeren van die plant omwinden;— doch welke waarde 
moet voor het overige aan de aangehaalde legenden worden gehecht? 
Naar onze meening is de tragische dood van Khoeh Juen alles behalve in staat 
behoorlijk rekenschap van het ontstaan van het Feest der Drakenbooten te geven. Want 
onaannemelijk is het zeker, dat het lot van een minister, die in ongenade is gevallen 
en zich daarom van het leven berooft, zulk een diepen indruk op een volk kan ma- 
ken, dat zijn dood een feest in het leven roept, hetwelk van Peking tot Batavia wordt 
gevierd en allerwege de grootste populariteit geniet. De mogelijkheid van zoo iets 
laat zich buitendien het allerminst in China denken, waar geen burger zich inlaat met 
de politiek en het volk over het algemeen er ten hoogste onverschillig onder is hoe en door 
wien het wordt geregeerd, als men het slechts zijn rijst en de gewone vrijheid van 
handelen laat. En al ware het nu bewezen, dat de eenvoudige landbewoners op den 
oever der rivier, waar de zelfmoord van Khoeh Juen plaats had, zich haastten om 
zijn lijk te zoeken en het een plechtige begrafenis te bezorgen: zouden zij dan zoo 
6) == ri] kk kk ‚ Een commentator van „de Droetheid verstrooid” (zie zoo 
— N 
even, nooit 12) zegt, dat een ambtenaar van dien naam oudtijds belast was met het beheer over de 
aangelegenheden der drie familienamen van het Keizerlijk huis. Deze familienamen vertegenwoordig= 
den waarschijnlijk de clan van den Keizer zelven, die van zijne vrouw en die zijner moeder, welke 
bijna altijd in naam verschillen, aangezien eene door de gewoonte geheiligde wet steeds in China he 
huwelijk tusschen personen van denzelfden familienaam verboden heeft. Tot zelfs op den huidigen 
dag dragen alle bewoners van een en hetzelfde dorp ook in den regel denzelfden familienaam; van- 
daar de naam „minister der drie dorpen”. Nog altijd bestaat er te Peking een departement, dat met 
de regeling der Keizerlijke familiezaken is belast en de geslachtsregisters aanhoudt. Het is uit vijf 
leden samengesteld. 4 
’ ( Á Melia azederach. Zie Hoffman en Schultes, „Noms Indigènes d'un choix de plan- 
tes du Japon et de la Chine”, 358. 
