: — 283 — 

































en vervolgens ieder jaar op nieuw, eeuw in eeuw uit? 
___Welk groot staatsman leeft bovendien maar een enkel jaar lang zóó diep in 
de herinnering van het gepeupel voort? De veronderstelling alleen lijkt ons reeds 
komen ongerijmd: — in het kort, door een geval als dat van Khoeh Juen komt 
zulk een populair feest als dat der Drakenbooten in het leven. Wij zijn dus 
eigd het verhaal eenvoudig te plaatsen in hetzelfde kader, waarin wij de legende 
Kiai Tsze Thoei omtrent den oorsprong van het vuurverbod (#7) en die van Hwang 
jhao aangaande het ontstaan van de gewoonte om op den dag van het Gravenfeest de 
zen met groen op te sieren (?%) hebben gezet, namelijk in dat der overleveringen die 
is waar eene historische of half-historische gebeurtenis tot grondslag hebben, doch 
de Chineezen — men vergeve ons de uitdrukking — met geweld er bij zijn 
gesleept om er een verklaring van hun duistere zeden en gebruiken uit te smeden. 
Wat nog meer de zwakheid van de Koeh Juen-legende uit doet komen is het feit, 
zelfs Chimeesche schrijvers van eeuwen her een tweede dergelijk. geval te berde 
ngen om den oorsprong van het Drakenbootfeest te verklaren, en aldus toonen dat 
zelven onderling verschillende meeningen zijn toegedaan. Ziehier wat de commen- 
op den Kalender van King-Tsjhoe, het werk dat immers de zeden en gewoonten 
van de landstreek zelf beschrijft, waar Khoeh Juen leefde, werkte en stierf, en dus 
in deze als autoriteit mag gelden, nog vermeldt - 
_ « „Wat betreft den roeiwedstrijd (3%) van den 5den van de vijfde maand: toen 
„Khoeh Juen zich aan den Poh-Lo stroom in het water wierp, was het volk zeer ge- 
ytroffen door zijn dood en zond roeibootjes uit om hem op te visschen. Uit de schuit- 
/) kiest men de lichte en de puntige, en noemt die vliegende eilandjes, en het eene 
ywordt beschouwd als waterwagen en het andere als waterpaard. De districtshoofden 
ot het volk gaan altegader naar den stroom, om er getuige van te zijn. Te Han- 
„Ean (49) vindt men den steen van Tshao Ngo (*!), waarop geschreven staat : „Op den 
oden van de vijfde maand, toen hij vorst Woe (#) te gemoet ging, voer hij tegen de 
„golven op en werd door het water verzwolgen” Als dit zoo is, dan zou het feest 
„dateeren uit de oostelijke Woe-dynastie (#) en in Tsze Soe (44) zijn te zoeken, maar 
ymiet in Khoeh Juen zijn oorsprong hebben. De „Overleveringen van het landschap 
„Jueh’” (*°) zeggen, dat het Drakenbootfeest ontstond onder den vorst van Jueh, Kow 
„Tsijen (*°) geheeten, en dat het niet te verklaren is.” 
d Dit alles vereischt toelichting. In hetzelfde rijk Tsjhoe leefde ongeveer twee 
wen voor Khoeh Juen een zekere Woe Sjee (#7), eerste minister van staat. Door het 
(C°) Zie boven, bladz. 171. (*) Ibid, bladz. 196. 
ee Dn VE 4 
Pe) HB Ald ) een stad in den zuidwestelijken hoek van de tegenwoordige provincie Tsjil. 
Ee) HE hk ( 4h. HE RL): MH Ln éh) F 15 (5 zk Hi LE 
5) Zj Be (7) 4Áh. Er 4 

