PE, 
— 285 — 




























_ Hier heeft men dus uit de hand van den commentator der zeden en gewoon- 
van het vaderland van Khoeh Juen en Fsze Soe zelven het bewijs, dat ook de 
neesche lezingen omtrent den oorsprong van het Drakenbootfeest verschillen. Al- 
L de „Overleveringen van het landschap Juch” (zie noot 45) komen er rond voor 
‚ „dat dien niet te verklaren is’, en toonen dus, dat er ook oudtijds reeds Chi- 
zen waren, die de legenden van Khoeh Juen en Tsze Soe onvoorwaardelijk verwier- 
_ Wij zullen ons aan hunne zijde scharen, en bij het zoeken naar den oorsprong 
het feest geene waarde aan die fabelen hechten, die blijkbaar op een en dezelfde 
est zijn geschoeid. Immers, beide staatslieden waren eerst in aanzien en vielen ver- 
volgens in ongenade; beiden kwamen door zelfmoord om het leven; beiden werden 
wolgen door den stroom; beider lijk eindelijk werd, zoo het heet, door het volk 
gezocht. Want de legende van Tshao Ngo toont het, dat men oudtijds op den 5den 
de vijfde maand ook vorst Woe, evenals Khoeh Juen, met schuiten te gemoet 
; doch daar die vorst Woe dezelfde persoon is als Tsze Soe, die, zooals wij heb- 
gezien, naar aanleiding van zijne opname in den schoot der golven na zijn dood 
vergoddelijkt werd als Geest der Wateren, zoo rijst hier terstond het vermoeden dat 
men, ‘1 plaats van om het lijk van een legendarischen Khoeh Juen of Tsze Soe te 
aan zoeken, schuiten *: water liet om den God der Wat ren te bezweren, wiers gursten 
im de hitte en de droogte van het midden van den zomer zoo zeer noodig had. Hier 
dan ook, naar onze meen'1g, inderdaad de kiem van het feest. Deze veronder- 
stelling heldert ook onmiddelijk op, waarom men den draak tegenwoordig nog in de 
vijfde maand zulk een groot» rol doet spelen; want de God van het Water is in China 
sinds de hoogste oudheid niemand anders dan d'e draak. Tevens geeft zij, beter dan 
legende van Khoeh Juen, rekenschap van de offerande van de gierst-en rijstekoek- 
jes, cie wij onder den naam van fsàzg ‘n den aanvang van $ Ll op de offertafels van 
de tegenwoordige bewoners van Emoy hebben zien verschijnen. Want hoewel zij, 
volgens de lezing die het boven (bij noot 30) aangehaalde „Supplement op de onder- 
ling overeenstemmende Geschriften” van de Khoeh Juen-legende geeft, hun oorsprong 
hebben te danken aan de bamboezen kokers met rijst, die de bewoners van Tsjhoe 
ls een offerande aan den vereerden staatsn en in het water wierpen, zoo gelooven wij 
toch niet, dat de lieden reeds terstond na Khoeh Juen’s dood eene bijzondere wijze 
van aan hem te offeren zullen hebben uitgedacht, maar denken veeleer aan eene 
oude offerande aan den Watergod, die — wij herhalen het — juist in den drogen 
Le 
tijd van het zomersolstitium bijzonder. moest aangeroepen worden om het te veld 
staande gewas voor afsterven te behoeden (°°). In de eerste regelen van $ 1 hebben 
(°°) Verwondering kan het zeker niet wekken dat de Chineezen offeren aan een Watergod, 
wanneer men bederkt, dat hetzelfde in de hoogste oudheid ook onder ons Europeanen werd gedaan 
en nog zelfs op den huidigen dag geschiedt. „On a suggéré que les anciens habitants de la Suisse 
wont peut-être adoré les lacs, et que les magnifiques bracelets ete, qu'on y trouve, étaient des offran- 
ndes faites à la divinité. Il semble en effet, d'après d’anciens historiens, que les Gaulois, les Ger- 
„mains et d'autres peuples vénéraient certains lacs. M. Aymard (Etude archéologique sur le lac du 

