— 289 — 





























voorzeker duidelijk genoeg; en wanneer men nu in aanmerking neemt, dat in China 
het droge jaargetijde met den winter aanvangt en in het voorjaar eindigt, zoo is, het 
zins begrijpelijk waarom de Draak wordt gezegd in den herfst een schuilplaats in 
slijk der moerassen te gaan zoeken. Naar het schijnt, zijn de alligators thans in 
China geheel en al uitgestorven of door de bevolking uitgeroeid; doch dat er eertijds 
wel degelijk reusachtige Sauriërs hebben bestaan, bewijzen voor de noordelijke provin- 
ciën de fossiele overblijfselen van den Loeng, die men er — althans volgens den zoo 
juist aangehaalden autoriteit — allerwege vinden zou (£8), en voor de zuidelijke pro- 
vinciën de namen Ngoh en Ngok (*), die er aan geen fabelachtige, maar aan wel 
deugdelijk in historische tijden bestaan hebbende alligators worden gegeven. In de 
EE (5 
(£°) Vidz „Canon der Wateren” JK IK, een werk uit het beg'n van onze jaartel'ing. 
(°°) Men moet echter aan dergelijke geh: ‘ger‘ssen van Chineesche schrijvers geen al te groote 
waarde hechten. Want nog altijd hebben de bewoners van het Verre Cathay op het veld van ar- 
cheologische studiën hunne eerste schreden te doen; en te verwonderen is het derhalve riet, dat zij — 
jn hunne determinatie van fossiele beenderen meestal schromel'jk nmstasten. Zoogenaamde drakentan- 
den worden in China door bijna elken drost of apotheker van eenig aanzien als geneesmiddelen 
verkocht. Waterhouse, van het British Museum, onderzocht er verscheidene, die volgens de Cl*- 
neezen uit de provinciën Sjensi of Sjansi afkomst'g waren; maar hij bracht ze alle tot Rhinoceros 
tichorhinus, Mastodon, Blephas, Equus en Hippotheria terug (nC}*na Review”, V, bladz. 69). 
____De monsterachtige figuren, die onder de Chineezen voor atoeeldsels van den Draak doorgaar, 
zouden wellicht de vraag kunnen doen rijzen, of niet de herinnering aan een ander voorhistorisch 
dier dan wel een gewone, in betrekkelijk modernen tijd uitgestorven alligator steeds de overlevering 
heeft beheerscht. Bijv. de dertig voet lange Zchthyosaurus met den kop en de tanden van een kro- 
dil, de vinnen van een walvisch, de borst van een vogel en den snuit van een dolfijn. Of de 
asaurus, de zeehagedis die de grootte van een walvisch bereikte. Of misschien de Plestosaurus, 
het monster met het gebit en den kop van een krokodil, de vinnen van een walvisch en den hals 
van een zwaan; — doch in aanmerking genomen dat die dieren in zee vertoefden, terwijl de herin- 
mering aan den Draak tot de verst van het strand verwijderde hoeken van het onmetelijke Chineesche 
Ri jk voortleeft; alsook dat die monsters in een tijdperk leefden toen er, naar alle berekening, nog 
geen menschelijk wezen op de aarde bestond, verdienen zulke veronderstellingen onvoorwaardelijk 
te huis in het kader van hetgeen ongegrond en onaannemelijk is. Veel liever zie men in den Draak 
een uitgestorven alligatorsoort, of hoogstens den feleosaurus, het dier uit een vroeger tijdperk, dat 
den overgangsvorm op den krokodil vertegenwoordigde en reeds zeer sterk op dit monster geleek. 
En afwijkingen van de werkelijkheid in de teekeningen der Chineezen stelle men op rekening van 
hun verbeeldingskracht, in stede van zich, naar aanleiding van zulke wanstaltige producten hupner 
kunst, in ongegronde bespiegelingen over onberekenbare oudheid van hun ras en hunne overleverin- 
gen te verdiepen. 
(°°) Beide woorden naar willekeur Bik en Ës geschreven. 

