













— 290 — 
gesproken taal van Pmoy leeft de krokodil of kaaiman nog altijd in de herinnering 
des volks voort onder den naam van gók-Aí (7°). 
De historische werken der Chineezen hebben al weinig, zeer weinig overleve- 
ringen omtrent den alligator der zuidelijke provinciën voor het nageslacht bewaard. 
Het voornaamste bericht, dat ook in het Keizerlijk Woordenboek van Khanghi is 
opgenomen, leveren nog de officiëele Geschiedboeken van de Thang-dynastie (71), en 
wel in het hoofdstuk: „#Overleveringen betreffende Han Ju (72). Deze staatsman, 
dichter en wijsgeer, meer bekend nog onder den naam van Han Wun Koeng (7%), 
leefde tusschen A. D. 768 en 824. Als Gouverneur in de toenmaals nog half-barbaar- 
sche landstreek Tsjhao-Tsjow (’*), in het noordoostelijk gedeelte der tegenwoordige 
provincie Kwangtoeng of Canton geplaatst, wijdde hij een groot gedeelte van zijn le- 
ven aan de beschaving zijner onderdanen en verloste hun land van de alligators, die 
er de bevolking kwelden en teisterden. Toen hij —zoo luidt de overlevering — in 
het landschap Tsjhao belandde, vond hij het volk diep ter neer geslagen en klagende 
over de krokodillen, die er menschen en vee verslonden. Hij wierp daarop een schaap 
en een zwijn, bij wijze van offerande in- de rivier, en zie, des avonds staken 
zware winden en hevige onweersbuien op; verscheidene dagen achtereen ston- 
den dientengevolge de rivieren geheel en al droog, en sinds dien tijd werd Tsjhao- 
Tsjow nimmer meer door alligators geteisterd. 
Dit half-legendarisch verhaal lijkt ons in een kleed van fabelen een kiem var 
waarheid te bevatten, en niet veel anders dan een door den tand des tijds verbaster- 
de oorkonde te wezen aangaande een laatsten verdelgingskrijg, tegen die vraatzuchti 
monsters gevoerd. De letterteekens voor het woord Ngoh, zoo even in nout 69 weer- 
gegeven, zijn, voor zoover wij hebben kunnen nagaan, in geen enkel werk van vóór 
de Thang-dynastie (A. D. 618 — 905) te vinden. Klaarblijkelijk dateeren zij dus 
uit betrekkelijk modernen tijd en doen zij gelooven, dat de schrijvers der Geschied 
boeken van de Thang-dynastie zich reeds niet meer van de identiteit van Draak en 
alligator bewust waren, daar zij anders, met de gewone Chineesche voorliefde tot alles 
wat naar oudheid zweemt, ongetwijfeld het eeuwen oudere letterteeken voor Loeng, 
in plaats van het nieuw voor Ngoh uitgedachte, in hunne geschriften zouden gebezigd 
hebben. Aan den anderen kant behoeft de uitvinding van het nieuwe karakter echter vol 
eeuwen lang de uiterste grens van het Chineesche Rijk en de Chineesche beschaving 
heeft uitgemaakt, kon de reuzen-sauriër reeds lang uitgestorven en als Loeng 
OE AORERROER ZAO] 
Ji, het vaderland van de in onze koloniën welbekende 76-7sioe- of zoogenaamde Hoklo 
Chineezen. 
