— 2938 — 






























Ben tallooze menigte van draken of naga's heeft hij in zijn gevolg, en alle zijn uit 
ei, of door transformatie, of uit vochtigheid ontstaan. Brandende winden en zan- 
plekken, die de zonnewarmte verhit, worden door hen geschuwd; want deze ver- 
schroeien hun hoornachtig geraamte en de ornamenten, waarmee zij zijn bedekt. Het 
is altoos met angst, dat zij hunne paleizen verlaten om zich in de golven te gaan 
verlustigen; want steeds is de vogel Garoeda er op uit om van hunne afwezigheid ge- 
ik te maken ep hun jongen te verslinden” (?°). Duidelijk herkent men in 
schildering den krokodil of alligator: hetzelfde monster waarop Varoena of 
cheta, de godheid van de Hindoes die den Oceaan, de meren en rivieren 
bewoont en het aardrijk bevrucht, in zittende houding wordt afgebeeld. (°°). 
Om nu op de verschijning van den Draak in het lentejaargetij terug te komen : — 
was, volgens Dr. Schlegel (°*), naar aanleiding van zijn wedergeboorte in het voor- 
jaar, dat de oude Chineesche astrologen, bij het samenstellen van een natuurlijken ka- 
lender voor het volk, dat gedeelte van den Hemel hetwelk ten naastenbij onze ster- 
renbeelden Virgo, Libra en Scorpio omvat, bestempelden met den naam van Hemels- 
blauwen Draak (?). Deze heeft zich tot nu toe in de Chineesche oorkonden staande 
houden en komt reeds in hunne alleroudste sterrenkundige werken voor. Hens inder- 
laad was er een eeuw waarin Spica in de Maagd, de ster die onder de Chineezen 
voor den kop van dien Blauwen Draak doorgaat, in den aanvang van de lente tegelijk 
met de zon aan den horizon verscheen; een tijd waarin gedurende dit jaargetijde suc- 
cessievelijk al de lichaamsdeelen van dat hemelsche monster tegelijk met den God des 
Dags aan den gezichteinder werden gebracht; een tijd eindelijk die, op grond van de 
precessie der equinoxen, door Dr. Schlegel naar/ongeveer 160 eeuwen vóór onze jaar- 
ling wordt teruggebracht en, volgens hem, aan de thans nog grootendeels bestaande 
b mamingen der verschillende deelen van de Chineesche sfeer geboorte gaf. Indien 
zijne ce juist is, dan moet aan de astronomische overleveringen van het Verre 
Oosten, en dus ook aan het thans nog levende Chineesche ras, een oudheid worden 
toegekend even groot, of wellicht grooter nog, dan die van den anti-diluvialen mensch 
in Ruropa! 
B, Het is hier de geschikte plaats om onze belofte, op bladz. 112 afgelegd, te 
ervullen en nog eens op de aldaar aangeroerde voorjaarsoptochten terug te komen, 
vaarin de Draak een hoofdrol speelt. Door die in verband te brengen met hetgeen 
in bovenstaande regelen is aangevoerd, hopen wij er eene verklaring voor te vinden. 
(°°) Clavel, „Histoire des Religions,” boek II, hoofdst. 2; alsmede „Spiegel en Bron van alle 
Onderzoek,” hoofdst. 90. 
) (C°) De Brahmanen bezingen telkens in hunne hymnen Indra, den God des Hemels, als den 
jeldoenden geest wiens bliksem de wolken splijt, en die den demon of draak versiaat, welke de be- 
priúchtende wateren des Hemels gevangen houdt: — Koeppen, „Religion des Buddha,” bladz. 4. 
_____(*) „Uranographie Chinoise,” bladz. 55 en volg. 
BN (°% B HE of Pi HE. Blauw beschouwen de Chineezen als de eigendomme- 
lijke kleur van de lente: verg bladz. 71. 
Je 

