— 294 — 
Een verbazend groot afbeeldsel van het monster, vervaardigd uit linnen, bamboe en 
papier en zoodanig ineengezet, dat het op lange staken in kronkelende bewegingen 
kan worden voortbewogen, ziet men in de eerste maand van het jaar, doch vooral op 
den avond van het Lantarenfeest, meermalen rondvoeren door de straten. Kaarsen en 
lantarens verlichten inwendig het lange gevaarte, en voorop gaat een man met een 
bolronde lantaren van papier, welke eveneens van binnen helder is verlicht en dus ge- 
heel en al het voorkomen van een vuurbal heeft. Waarheen dit voorwerp, boven op 
een stok bevestigd, wordt bewogen, daarheen draait zich ook de kop van den Draak; 
want de dragers doen het voorkomen alsof het monster steeds pogingen aanwendde 
om den- vuurbal te verslinden. Zou die verlichte bal ook wellicht die voorjaarszon 
van vóór 18000 jaren voorstellen, waarvan wij zooeven spraken, en die linnen Draak 
den Hemelsblauwen Draak van de Chineesche sfeer, wiens kop, nabij Spica gelegen, 
in dien onpeilbaren nacht der Oudheid in den aanvang van de lente tegelijk met de 
zon op- en onderging? Het was toen ter tijde inderdaad alsof de Draak aan den 
Hemel steeds de zon achtervolgde, meer en meer achterhaalde en eindelijk verslond ; 
en indien men in die hedendaagsche processie werkelijk eene navolging van dat ver- 
schijnsel van vervlogen eeuwen heeft te zien, van welk een ongeloofelijke oudheid 
moet zij dan dateeren! Een dergelijke navolging der Natuur, doch blijkbaar van veel 
jonger dagteekening, hebben wij op hetzelfde Lantarenfeest in den vuurdoop van het 
tijgerbeeld (bladz. 108) meenen te herkennen: — wij gelooven niet, dat voor beide 
gebruiken eene bevredigende verklaring is te vinden zonder raadpleging van dateenige 
onuitwischbare, onvergankelijke boek der sterren, waarin de voorhistorische mensch 
ongetwijfeld vele episoden uit zijn leven in vurige karakters neergeschreven heeft. 
Hierin ligt dan ook wellicht meteen de oplossing van de vraag, waarom de 
Chineezen sinds hooge oudheid den Draak beschrijven als dragende een parel in het 
voorhoofd of den bek. Misschien stelt dit kostbare voorwerp wel de lentezon voor, 
die zich eertijds, in den onpeilbaren nacht der eeuwen, in den kop van den Hemels- 
blauwen Draak bevond, en werd de parel dáárom tot zinnebeeld van het zuivere, reine 
Hemelvuur der lente gekozen, omdat zij onder de Chineezen voor het zuiverste en _ 
reinste kleinood doorgaat, dat men op aarde kent. Ten slotte nog een enkel woord 
over den Draak als zinnebeeld der Keizerlijke waardigheid. 
Hoewel de voorgaande regelen wel is waar nog niet rechtstreeks ophelderen om 
welke redenen liet monster in het Keizerlijk blazoen werd geplaatst, zoo bieden zij 
toch eenige gegevens aan, waaruit eene oplossing van de vraag zich af laat leiden. 
Zeer begrijpelijk is het, dat een landbouwend volk, zooals de Chineezen bij uitne- 
mendheid zijn en zeer zeker sinds eeuwen en eeuwen zijn geweest, groote waarde 
aan bevruchtende regens hecht. De Draak nu is de gever van den regen en dus 
de grootste weldoener van het volk: meer zelfs nog dan een Keizer, die — in theorie 
althans — zijn leven uitsluitend aan het welzijn zijner onderdanen wijdt. Verklaar- 
baar is het dus dat de Zonen des Hemels, hetzij om te toonen dat zij zich van hun- 
ne roeping waren bewust, hetzij uit een zeker soort van eigenwaan, zich met dien 

