























— 298 — 
Draak volgt den regen.” Nauwelijks echter is het natte jaargetij voorbij en de omer 
in het land, of de krokodil, die droogte schuwt, begint langzamerhand te verdwijnen. 
Hij scheidt zich van zijne soortgenooten af en verbergt zich als een kluizenaar in het 
weinige water, dat nog hier en daar ín poelen en moerassen overblijft; nergens zijn 
dus Draken meer te zien en men moet dus wel kunstmiddelen te baat nemen om 
hen op te jagen, ten einde regen te verkrijgen tot verkwikking van het te veld staande 
gewas. Men begeeft zich met dat doel in booten en schuiten op het water onder hevig 
geraas, gewoel en getier; men stroomt naar de oevers der rivieren en naar het strand 
der zee; men deed waarschijnlijk reeds in den nacht der eeuwen zoo en handelt nog 
eveneens op den huidigen dag, overal waar het Zomerfeest wordt gevierd. | 
Ten zeerste begrijpelijk is het, dat men bij die gelegenheid afbeeldsels van den 
Draak vervaardigde en als drakenbooten op het water drijven liet ter zinnebeeldige 
voorstelling van de regenmakers, die men zocht op te jagen. Even verklaarbaar is 
het, dat men die liet strijden ingevolge het algemeen begrip, dat vechtende Draken 
zware regenbuien brengen: — gewaagd is dus voorzeker de gevolgtrekking miet dat 
aldus de wedstrijd zal geboren zijn, die zich tot in onze eeuw in stand gehouden heeft. 
Dit aangenomen, wordt het dan ook duidelijk dat de processie met drakenbooten, 
waarvan op bladz. 277 melding is gemaakt, niet alleen in nauw verband tot den roei 
wedstrijd moet staan, maar zelfs niet veel anders dan eene methode om regen te ver- 
wekken wezen kan. Want de Chineezen hebben dit met meer andere volkeren g 
meen, dat zij de beeltenis van de godheid, die zij aanroepen, in optocht rondvoeren 
door de straten. Reeds werd op bladz. 54 beschreven hoe de si0ng-ióng, de vogel die, 
naar aanleiding van eene te dier plaatse vermelde episode uit Confucius’ leven onder 
de Chineezen voor regenbrenger doorgaat, bij het bidden om regen mede in de pro- 
cessie prijkt en in den tempel wordt ten toon gesteld (1°%): — op denzelfden grond 
ziet men ook in het midden van den zomer den grooten Regengod, den Draak, in 
optocht ronddragen, daar het volk ín den waan verkeert dat als de werkelijke Draak 
er niet is, dan ten minste zijn beeltenis het water des hemels zal doen nederdalen. q 
Reeds in de hoogste oudheid schijnt dit begrip in China te hebben bestaan; 
want de ons bekende wijsgeer Lioe Ngan (#70), die in de tweede eeuw vóór onze jaar 
telling leefde, schreef reeds in het vierde hoofdstuk zijner philosophische beschouwin- 
gen, dat een Draak van klei vervaardigd regen verwekt. „Daarom” — voegt een 
commentaarschrijver er bij — vvervaardigde Keizer Tsjhing Thang (**!) ten tijde van 
„droogte een Draak van klei om de wolken voor te stellen, die den Draak volgen” (#42). 
Merkwaardige illustraties van dit gebruik zijn ook in Chineesche annalen en geschrif- 
(*°°) Zulke processies om regen als op bladz. 52 en volg. beschreven zijn, ziet men, het zij 
hier terloops gezegd, uit den aard der zaak voornamelijk in de vijfde maand. 
(°) Boven, noot 79. (**) De vorst, zooeven in noot 93 genoemd. Hij leefde ach: tien 
eeuwen vóór het begin der Christelijke jaartelling. 
(2%) „Spiegel en Bron van alle Onderzoek,” hoofdst. IV, jr Ns 5 
