— 800 — 


























uitriep: „ziedaar den waren Draak.” Naar de plaats gebracht waar de priesters bezig 
waren, regende het (12). N 
Een nog merkwaardiger illustratie, doch uit meer modernen tijd, geven de 
„Geschiedannalen van de vijf Dynastiën” (11), die het tijdvak behandelen hetwelk de 
groote Thang-dynastie scheidt van die der Soeng, en dus tusschen de jaren 907 en 
960 gelegen is. Men leest daarin dat een zekere Li Juen 1 (12), magistraat der 
districten Poh-Hai (1%) en Tshing-Tsjow (124), met een Draak van klei om regen bad. 
Toen echter zijn gebeden niet verhoord werden beval hij den Draak tot straf geesel- 
slagen toe te dienen, en zie, nog dienzelfden dag viel de regen in voldoende hoe- 
veelheid neder. Ook gedurende de dynastie der Soeng (A. D. 960—1368) rig e 
men nog altijd bij het bidden om regen afbeeldsels van Draken op, die na ki va) 
de plechtigheid in het water geworpen werden (125). A 
Na hetgeen reeds op bladz. 55 van dit werk werd aangevoerd, is het „noodeldi 
om over deze sterk sprekende staaltjes van Chineesch Fetichisme nog verder uit te 
wijden. Zij toonen ten duidelijkste, dat deze trede in de ontwikkelingsladder van de 
godsdiensten der volkeren in het verre Cathay nog lang niet tot molm vergaan of 
weggesleten is, zoo min trouwens als in ons eigen werelddeel. En wanneer men leest 
dat in verschillende streken van Duitschland de afbeeldsels van St. Paulus en St. 
Urbanus door het volk met modder, vuil en water worden geworpen en naar de rivier 
gesleept indien het weder op de respectieve feestdagen dier heiligen (25 Jan. en 23 
Mei) guur en regenachtig is (*2®), dan kan het ook geen verwondering wekken dat 
de Chineezen hunnen Draak geeselen en hunne Stadsgoden kwellen, wanneer zij geen 
regen geven. in 
Den Draak, die in de vijfde maand in de straten van China's steden als re 
genmaker optreedt, geeft men den vorm van een bak of schuit, waarin alle kwade à - 
vloeden worden opgenomen, hebben wij doen zien: — niets is gemakkelijker te ve 
klaren dan de beweegreden, die het volk hiertoe leidt. Het monster is immers, k 
god van de verkwikkende regens, de verpersoonlijking der vruchtbaarheid en van het 
goede en vette der aarde. Opent hij de sluizen des hemels, dan deelt hij zegen 
weldaden uit, en in den zomer tempert hij aldus de hitte en verjaagt ziekten, nadee 
lige werkingen van het klimaat, epidemiën en kwalen: — wat is dus meer natuurlij 
Lt LER 
C*%) Zie de „Mengelingen van (het landschap) Jioe-Jang”’ Di] 5, Kik ZH, een werk va 
de hand van Twan Tsjhing Sjih Ez Jk EN en in de achtste eeuw geschreven. Voorna 
melijk beweegt het zich op het gebied van het bovennatuurlijke en wonderbare, maar is desniet em 
van veel waarde voor de kennis der Oudheid. Van daar, dat het in de Chineesche literatuur hoog 
prijs wordt gesteld. 
(C*5) Zie noot 28 op bladz. 194, (**) nj JL EN 
(2%) Zie bladz. 83, noot 48. \'*) Zie bladz. 78, noot 19. 
(29) Zie „Spiegel en Bron van alle Onderzoek,” loc. cit. | 
C*%) Brand, „Observations on popular. Antiquities,” bladz. 21.en 152. „ls GR 
