ii den 
B. DE DRAAK IN EUROPA. 
























_Bovenstaande regelen mogen eenigzins doen uitkomen, welk een voorname rol 
Draak in China speelt, en hoe hij er optreedt als een weldadig god, die vooral 
rende de droogte van den zomer. aangeroepen en om regen wordt gesmeekt. Wèl 
verschijnt hij in het verre Cathay in een geheel ander licht dan in de mytholo- 
& Christenen, waar hij als Hydra van den sterrenhemel (*) met den Satan ver- 
zelvigd, meermalen wordt voorgesteld als de verpersoonlijking van alle kwaad en 
edt als een wezen, dat Adam met de gansche menschheid heeft ten val gebracht 
n de verschijning van een Godmensch, de zon, noodzakelijk heeft gemaakt. Doch 
: alleen is het dat monster van de Genesis en van het Boek der Openbaringen, 
elk onder verschillende namen in de mythologie van de meeste bekende volkeren 
oude wereld optreedt. Niet alleen is het die vertegenwoordiger van den winter 
1 PL, duisternis, die zich als een Satan, een Ahriman, een Typhon een rijk in het 
gebied der legenden en cosmogonische fabelen van het Westen heeft veroverd: — ook 
e Draak, die de rol van watergeest vervult, schijnt in Europa te zijn binnengeslopen 
n zich met de feesten, die zich in China tegen het solstitium van den zomer aan 
ijn dienst vastknoopen, tot in den modernen tijd te hebben gehandhaafd. Henige 
nbalingen mogen dit bevestigen en staven. 
__Het is in de eerste plaats in Noord- en Midden-Europa, dat men den Draak 
t soortgelijke attributen als waarmede hij in China is omkleed, te zoeken heeft. 
Ei erdaad bestaan er, zooals verschillende plaatsen in dit werk bewijzen, tusschen de 
eden en gebruiken, denkbeelden en begrippen van de Skandinavische, Germaansche 
n Saksische volkeren ter eene, en die der Chineezen van Foehkjen ter andere zijde 
ï le treffende punten van overeenkomst, dat men bijna geneigd zou wezen aan eene 
enheid van oorsprong te gelooven. Reeds Klaproth opperde het vermoeden, dat het 
Indo-Germaansche ras een dertigtal eeuwen vóór onze jaartelling uit den Himalaya en 
en Kaukasus naar het Westen zou zijn afgedaald. De eene tak zou Perzië hebben 
evolkt en zich van daar uit over nog meer westelijk gelegen landstreken hebben uit- 
id; een andere zou zich hebben genesteld in Hindostan, en, in ruil voor hun 
ere kleur, zijn taal aan de oorspronkelijke bewoners hebben gegeven. Hen laatste 
Bnei: keerde zich vermoedelijk naar Europa, en stichtte de groote natie van 
 Gothen Onderzoekingen ter andere zijde hebben het eveneens waarschijnlijk ge- 
‚ dat de eigenlijke Chineezen uit Midden-Azië afkomstig zijn. Reeds in voor- 
is Btoriche tijden trokken zij, naar het schijnt, van daar uit naar het Oosten, onder- 
(} Verg. bladz. 2186. 
