Ll 5 
— 304 — 

Dit wordt bevestigd door Baring Gould (°), die zegt: vas late as 1600 a German 
„writer would illustrate a thunder-storm destroying a crop of corn by a picture of a 
„dragon, devouring the produce of the field with his flaming tongue and iron teetk 
„(Wolfii Memorabil., IL, p. 505)” Overigens schijnt de verschijning van Draken in 
de lucht in Buropa mede volstrekt geen zeldzaamheid te zijn geweest; want in 
„Contemplation of Mysteries” leest men, dat in 1532 in verscheidene streken vlie 
gende Draken met varkenssnuiten werden waargenomen, en dat die soms in ‘troepen 
van vierhonderd tegelijk rondvlogen (7). K- 
Het moge een nog onuitgemaakte zaak wezen, maar onmogelijk is het stelli 
niet, dat de westersche gewoonte om fonteinen en dakgoten met koppen van Dld 
en andere gedrochten op te sieren, tot den Oost-Aziatischen Draak als God van het 
Water en den Regen terug te brengen is. Te meer, daar men in de noordelijke lan: 
den van Europa die versiering het meeste ziet, veel meer dan in het Zuiden, waar de 
aan Egypte ontleende leeuwenkoppen meer in zwang schijnen te zijn. Zouden de 
Gothen wellicht die gewoonte uit Hoog-Azië medegebracht, en in den naar hun ge: 
noemden bouwstijl vereeuwigd hebben? Het moge nog ten slotte worden per 
dat ook in het Oude Testament van een Draak als waterdier gesproken wordt (Jes 
XXVII 1, en Ezech. XXIX 8). ä 
Maar op niet minder verwantschap tusschen den Chineeschen en den Buropee- 
schen Draak wijzen eenige feestelijkheden, die eertijds in het midden van den zomer 
in Buropa plaats hadden en zich gedeeltelijk nog hebben in stand gehouden tot © 
heden: feestelijkheden waarbij, evenals te Emoy tegen het solstitium, afbeeldsels v | 
den Draak met veel pronk en praal door de straten werden gevoerd. In den avond 
van St. Jansdag (24 Juni), zegt Plott in zijne geschiedenis van Oxfordshire, werd té 
Burford elk jaar een Draak vervaardigd en met veel vertoon door de stad gedraget 
tegelijk met een reusachtige pop, waarvan den schrijver, naar zijn eigen zeggen, de 
oorsprong onbekend is. Ten onrechte echter zoekt hij den grondslag van dien dra 
kenoptocht in eene plaatselijke gebeurtenis. In het jaar 750 werd er, zoo zegt hij, 
nabij Burford een gevecht geleverd tusschen de troepen van Cuthred, koning der Sak- 
sers van het Westen, en Ethelbald, vorst van Mercia; — laatstgenoemde werd vers 
slagen en verloor zijn banier, waarop een gouden Draak was afgebeeld. Ter he in- 
nering nu aan dit wapenfeit zou, volgens Plott, de optocht zijn ingesteld (8); doek 
het onwaarschijnlijke van deze verklaring springt aanstonds in het oog wanneer met 
in aanmerking neemt, dat de processie ook op verschillende plaatsen elders nog ter 
huidigen dage wordt gehouden. Zoo is o. a. te Antwerpen de drakenoptocht uiters 
populair, en was schrijver zelf er eenmaal getuige van, hoe men er het monster liet 
berijden door kinderen, die zich vermaakten met de omstanders met water te bespuiten 
(®) „Curious Myths of the Middie-Ages,” Schamir. 
(?) Brand, „Observations on popular Antiquities,” bladz. 176. 
(*) Brand, op. cit, bladz. 177; Strutt, „Sports and Pastimes of the People of England,” 
boek IV, hoofdst. III, 24. de 

