— 306 — 













het Drakenfeest der Chineezen ook in Japan is doorgedrongen, en er onder den naam 
van tango no sekoe op denzelfden dag als in het Rijk van het Midden wordt gevierd. 
3 
Het zijn er echter meer de opgeschoten jongens dan wel volwassen mannen, die ziel 
met spiegelgevechten bezig houden en onder het geroep van „Pej-ron, Pej-ron’’ zich 
met roeiwedstrijden op het water vermaken. Naar de legende verhaalt, was Pejro: 
de naam van een vorst, die oudtijds over een der eilanden nabij Formosa den schepter 
zwaaide. Im een droom gewaarschuwd dat zijn rijk onder het water zou worden be- 
dolven, zoodra zich bloedige vlekken op het gelaat van twee afgoden zouden vertoonen 
die in het land bijzonder werden vereerd, wilde een scepticus hem bewijzen hoe dwaas 
het is aan zulke droomen geloof te slaan: — hij begaf zich met dat doel naar de 
afgodsbeelden, maakte twee roode vlekken op hun gelaat, maar gaf aldus, zonder het 

te willen, aanleiding tot den vreeselijken ramp. Ter nauwernood gelukte het den 
vorst naar de kust van China te ontkomen, alwaar een feest ter herinnering aan die 
gebeurtenis werd ingesteld (!5). Uit deze laatste zinsnede van het verhaal — hetwelk 
voor zoover wij hebben kunnen nagaan, niet in de tegenover Formosa gelegen provin 
cie Foehkjen bekend is — blijkt reeds, dat de tango no sekoe uit China naar Japan is 
overgewaaid. Te meer zoo, wijl de naam Pej-ron blijkbaar in verband staat òf met 
de uitdrukking pée lióng-tsóen (14), zooals de bewoners van het vasteland rondom 
Emoy-eiland het vpagaaien der drakenbooten’’ noemen, òf met poi-lióng (15), d. w. z 
„vliegende Draak.” Veel verwondering behoeft het trouwens niet te wekken dat de 
Japaneezen, die hunne eerste beschaving, literatuur en industrie, ja zelfs hun gods 
dienststelsels in hoofdzaak aan het Chineesche volk ontleenden, tegelijk met dit alles 
ook een der hoofdfeesten van den Kalender overnamen. 
(*) Clavel, „Histoire des Religions,” boek IL, hoofdst. 5. 4 
(*) Zie $ 2, noot 3. (C°) DS HE 4 
