— 810 — 
de plechtigheid meer het karakter van een dankofferande krijgt; doch daar het regel 
is, dat op dien tijd van het jaar de rijst nog op het veld staat, zoo zal de offerande 
aan de Goden van het Land wel meer als bidoffer voor het bijna rijpe gewas moeten 
“aangemerkt worden. De eigenlijke dankofferande aan de Aarde valt eerst ongeveer 
twee maanden later, en wel in het midden van den herfst (*), zoodat zij in het derde 
hoofdstuk van dit werk nader zal behandeld worden. 
De hedendaagsche offerande aan Hemel en Aarde in de zesde maand is, met 
de meeste offeranden trouwens, die de bewoners van Emoy aan deze hoofdgodhe- 
den brengen, blijkbaar van zeer ouden datum. Men leest namelijk reeds in het „Boek der 
Ceremoniën,”’ dat in de laatste maand van den zomer de Keizer „den bestuurders 
vzìjner vier landschappen en van zijne honderd districten (°) bevel gaf steeds door — 
„gras te doen snijden voor de voeding der offerdieren, en ook het volk beval zonder 
„uitzondering mede zijne krachten in te spannen, opdat er zou kunnen geofferd wor- 
„den aan den Oppersten Hemelkeizer, de godheden der beroemde bergen, groote 
„stroomen en vier hemelstreken, alsmede aan de zielen der voorvaderlijke tempels en 
„der Goden van het Land en het Graan; en op deze wijze zegeningen voor het volk 
„uouden fafgebeden worden” (7). Ook werd reeds onder de dynastie der Jin (1766— 
1122 vóór Chr.) in de zesde maand aan de Godin-Aarde geofferd. Het huis der 
Hia, dat haar voorafging, offerde echter in de vijfde maand (8). 
Een bewijs dat die offerande ook in de negende eeuw vóór onze jaartelling 
bestond, en niet slechts in theorie, maar in der werkelijkheid opgedragen werd, levert 
de Sji-hing of het „Boek der Liederen’ (?), die onschatbare verzameling van oden en 
balladen van vóór Confucius’ tijd (1765—585 vóór Chr.), die, door dezen wijsgeer met 
de grootste zorgvuldigheid verzameld en door opeenvolgende geslachten bewaard, zulk 
een helder inzicht in de zeden, gebruiken en toestanden van het toenmalige Chinee- 
sche volk verschaffen. Het werk bevat namelijk een klaaglied, waarmede Vorst Suen (°°) 
van de dynastie der Tsjow de hoogere machten bezwoer een heerschende droogte te 
doen ophouden en waarin o. a. deze zinsnede voorkomt: „Hoe voel ik mij wegens 
„deze droogte zoo ter neergeslagen? Ik weet niet wat er de oorzaak van is! Uiterst 
„vroeg reeds heb ik om een gelukkig jaar gebeden, en bij et offeren aan de vier he- 
„melstrehen en de Goden van het Land kwam ik niet achteraan! De Opperste Keizer 
„vanden glorievollen Hemel ziet op mij niet neder!” (H) Ongetwijfeld was het de 
droogte van het einde van den zomer of den aanvang van den herfst, die het te veld 
(5) Beneden, 15de van de achtste maand. 
(©) Hieronder heeft men waarschijnlijk zijne domeingoederen te verstaan. 
(7) Zie het hoofdstuk over de „Maandelijksche Voorschriften” Ook de werken van Lioe — 
Ngan, in noot 76 op bladz. 204 genoemd, vermelden in hun vijfde hoofdstuk hetzelfde ongeveer. 
(®) Zie de Historische Encyclopedie van Ma Twan Lin, op bladz. 128 in noot 2 genoemd; 
hoofdst, 76. 
(?) Verg. noot 105 op bladz. 96. 
C°) CI EE, 827—781 vóór onze jaartelling. 
(21) Op. cit, deel III, 3, ode 4. 

