
— 527 — 
ook, dat zij nu en dan naar de oppervlakte van de aarde komen (*?) en daar leven 
in steden, dorpen en bergen. Elk jaar in de zevende maand worden zij altegader 
vrijgelaten uit hun onderaardsch verblijf en mogen zij hunnen honger gaan stillen aan 
de overvloedige maaltijden, die elkeen voor hen klaar zet en die verder in deze ver- 
handeling zullen beschreven worden. 
De speculaties op het leven na dit leven en de toestand van vrienden of 
bloedverwanten aan gene zijde van het graf, hebben den geest van elken Chinees be- 
zig gehouden en gekweld tot op den huidigen dag. Fn evenals een Katholiek in 
ons beschaafd of zoogenaamd beschaafd Europa vast gelooft in de onthullingen, die 
zijn Kerk hem omtrent Hel en Hemel doet, en even vast is overtuigd dat een zeker 
aantal welbetaalde missen een doode van veel ellende kan bevrijden, eveneens slooft 
menig Chinees zieh zonder morren af om veel geld bijeen te brengen voor Boeddhis- 
nT OT em 




















tische missen en verlossingseeremoniën. Deze gemakkelijke, schoon dikwerf kostbare 
methode, kan natuurlijk voor den opgevoeden denker niet bestaan; en toch is het 
opmerkelijk, dat door het geheele Chineesche Rijk heen geen klasse der bevolking 
sterker geneigd is om gelden te verspillen ten behoeve van de dooden, dan juist die 
der geletterden of wat daarvoor doorgaat. Het is echter de leer van hunne wijzen, 
van Confucius en Mencius wier volgelingen zij zich noemen, die hen voorschrijft de 
ouders en de naaste betrekkingen te beminnen, onverschillig of zij nog leven of reeds 
overleden zijn, en niets is hun afschuwelijker dan onouderlievend en plichtvergetend te 
worden genoemd: vandaar dat zij in den regel de eersten zijn om gelden bijeen te 
brengen en als ceremoniemeesters op te treden daar waar het de verkwikking van de 
schimmen geldt. Hierbij komt nog dat menigeen, die zich niet ontziet openlijk zijn 
vand weep without intermission. All beings, except the Bodhisatts, receive this birth at some pe- 
vriod or other of their existence. 
„In this world there is a preta-birth called, Khuppi pdsa. These pretas have heads 144 miles in 
„size, tongues that are 80 miles long, and their bodies are thin, but extremely tall, For the space 
vof a Budhantara they do not receive food or water. Were they to attempt to drink of the water 
sof the ocean, it would disappear to them, as if it were dried up. Were a rishi (een menschelijk 
wonderen te doen) vto try to pour all the water of the five great rivers into their mouths, before 
y could taste a drop of it, it would be dried up by the heat proceeding from their bodies. All 
ings, except the Bodhisatts, are subject to the miseries of this birth. 
„There is the RR called Kalakanjaka. These pretas eontinually chase and maim each other 
„The prétas may receive food and drink from their relatives, who can further benefit Ed 
by performing acts of merit in their name, such as the giving of food, alms-bowls etc. to the 
riests. But there are many prétas who have so much demerit, that they can not in this way 
be assisted; still though the act be of no benefit to the prétas, it is to the person who performs 
, The prétas derive no benefit from the weeping and lamentation of their relatives, and it is no 
advantage to them when their merits are proclaimed.” 
(29) Dit geloof deelden de oude Romeinen met hen. Deze waren, naar het schijnt, het 
denkbeeld toegedaan, dat de manes drie malen in ieder jaar de onderwereld verlieten om de aarde 
te bezoeken: — Rich, „Dictionary of Roman and Greek Antiquities,” bladz: 407, 
