— 328 — 
ongeloof wt te drukken en Boeddhistische priesters met geheel hun ceremoniëel be- 
lachelijk te maken, toch offert met de gedachte: al komt het den dooden niet te 
goede, toch kan het hun niet schaden. 
Confucius heeft gezegd: „Hen te achten die onze meerderen, en hen te be- 
vrainnen die onze verwanten zijn; de dooden te dienen zooals men de levenden dient 
„en de overledenen zooals de achtergeblevenen: dit is het toppunt van ouderliefde”” (°°). 
Ziehier dus de hoogste deugd der natie door haren grootsten wijsgeer op de dooden 
toepasselijk verklaard; en geen wonder dan ook dat zijne volgelingen, zijne woorden 
naar de letter nemende, een eeredienst in het leven riepen van offerande en plenging 
aan de vaderen. „Dient hen zooals gij hen bij hun leven zoudt hebben gediend!” 
riep immers de wijsgeer zijnen leerlingen toe, m. a. w.: voverlaadt hen met voedsel 
en kleedij zooals gij bij hun leven deedt; verschaft hun zelfs geld en buigt u voor 
hen neder in het stof, zooals de eerbied het gedurende hun leven u gebood! Maar 
bovendien: gij zorgdet, of waart althans verplicht te zorgen voor de kinderloozen, die 
van steun verstoken waren op hun ouden dag: — kleedt dus ook deze na hun 
dood en stilt hunnen honger, want geen nakomeling bekommert zich om hen!’ Zie- 
hier dan een tweeden grondslag voor de voedingsfeesten der zevende maand, waarbij niet 
ieder afzonderlijk zijn eigene dooden, maar het geheele heir der schimmen gedenkt. Het 
geldt daarbij in de eerste plaats de zoo juist bedoelde Aow-hóen (°°) of verlatene zie- 
len zonder nakomelingen, die, met de preta's van de Boeddhistische leer der zielsver- 
huizmg verward, bij de Chineezen het geloof hebben doen ontstaan aan eene klasse 
van hongerlijdende wezens, welke zij bestempelen met den naam van ruitgehongerde 
spoken’ (2) en ten behoeve waarvan in de zevende maand geld en kleedingstukken 
van papier verbrand en allerwege de groote maaltijden en voedingfeesten worden aan- 
gerecht, aan welker beschrijving deze verhandeling is gewijd. 
Nu aldus de lezer eenigszins in het doel en de herkomst van de offerplechtig- 
heden der zevende maand is ingewijd, blijft ons nog, alvorens tot de beschrijving der 
ceremoniën zelf over te gaan, het een en ander in het midden te brengen over de 
invoering der zielmissen in China en haren legendarischen oorsprong in de kerk van 
Boeddha. Volgens Dr. Eitel (2) zouden zij een product wezen van de zoogenaamde 
Yogdtehâra- of Tantra-school, die, door een zekeren Asamgha in de vierde of vijfde 
eeuw van onze jaartelling gesticht, de leerstellingen der Maháyána- of Groote Ont- | 
wikkelingsschool (?% met oude Brahmaansche en Siwasche denkbeelden samensmolt 
en in een nieuwen vorm goot. Zij kenmerkte zich vooral door een eindeloos aantal 
magische formules (Juxtra's) en een uitgebreid stelsel van ceremoniën en ritualen. 
Ben zekere Amogha of Amoghavadjra, een Boeddhist van Ceylon die een ijverig aan” 
hanger was van de school, belandde in A. D. 733 in het Chineesche Rijk. Als hoofd 



(*°) veer van het Midden,” XIX. 
(25) BIN zj (5) 55 Jl ‚ in Emoy iao kóei 15 HM, 
(22) rSanskrit-Chinese Dictionary,” bladz. 155. 
(*°) Boven, bladz, 148, 
