vin het onderhoud der Eerwaarden (%) van alle tien der wereldstreken.…” Hierop be- 
vval Boeddha aan het gansche priesterdom om ter wille van hunnen cliënt diens wenschen 
vop te dragen voor zijne voorouders tot in het zevende geslacht, en wel door zich 
vaan overpeinzingen over te geven en de gedachten onwrikbaar op het beoogde 
„doel gevestigd te houden (dhyara). Nadat zij dit gedaan hadden namen zij de spij- 
„ien in ontvangst, en de moeder van Maudgaliayana werd toen volkomen verlost van 
„de ellende, die zij als hongerige geest te verduren had. Maudgaliayana sprak daarop 
vtot Boeddha: „Nu moeten ook zeker Uwe discipelen van de toekomstige generaties 
weveneens de Oelamba verrichten en spijzen offeren, indien zij daden van ouderliefde 
ven gehoorzaamheid wenschen te volbrengen.” — „Dit zal zeer verdienstelijk zijn,” 
„antwoordde Boeddha.” 4 
De legende van den ouderlievenden Maudgaliayana, wiens naam door de Chi- 
neezen van Emoy gewoonlijk tot Bók-Lijén (**) verbasterd wordt, is in China in den 
vorm van een tooneelstuk gegoten en wordt er meermalen opgevoerd, vooral in de 
nabijheid van sterfhuizen, waar de Boeddhistische priesters zielsmissen lezen. Wij 
laten hier als ooggetuigen een korte beschrijving van zulk eene opvoering volgen, 
vooral om een voorbeeld te leveren hoe in China de godsdienst zich van het 
tooneel heeft meester gemaakt om op zijn manier zoogenaamd de zeden te verbeteren. 
In het voorbijgaan zij gezegd, dat de opera van Maudgaliayana — want de muziek 
weert zich dapper bij bijna alle Chineesche comedies en tragedies — ook uiterst ge 
schikt wordt geacht om op een grooten offerdag ten behoeve van de preta’s in de 
zevende maand ‘te worden opgevoerd; en wel op een tooneel, dat veelal bij zulk een 
gelegenheid tot vermaak en genoegen van de hongerige geesten opgeslagen is. et 
Maudgaliayana stamde van eene familie af, waarin verscheidene leden van moe- 
derskant zich steeds levenslang van dierlijk voedsel hadden onthouden (%%) en een zelfs 
van louter linzen had geleefd. Ook de moeder van den heilige had het ver gebracht 
in deze soort van Boeddhistische heiligheid en nog nooit in haar leven vleesch ge- 
proefd, totdat zij op zekeren dag krank werd en een harer.zonen haar meende te 
kunnen genezen door het gebruik van dat verboden voedsel. Zij weigerde natuurlijk 

sl e tekst gebruikt hier den term ett. vgroote deugdzamen,”’ een tite 
(s1) De tekst gebruikt hier d Kk {&, 1 8 deugd » een titel 
die gegeven wordt aan Boeddhistische priesters en zooveel als ons „Eerwaarde” (Sanskr, bhadanta) 
beteekent. Wellicht wordt hier wel degelijk de priesterkaste bedoeld. 
(22) H U ‚ eene verkorting van H 1E DG (Mandar. Moeh-khijen-lijen), de 
tansseriptie van den origineelen naam. 
(23) „Doodt niets wat leven heeft,” zoo luidt het eerste van de tien geboden (dasákoesalg), 
waaraan elke ware leerling van Boeddha zich te houden heeft. Bijgevolg laadt ook iedereen een 
verfoeielijke zonde op zijn geweten, die door het gebruik van dierlijk voedsel tot het dooden van 
eenig wezen medewerkt, terwijl omgekeerd totale onthoúding van vleesch en visch bijna tot de 
hoogste volmaking voert in het oog van den waren Boeddhist. Het voorschrift moge onpractisch, 
ongerijmd en zelfs bespottelijk zijn: te ontkennen valt het echter niet, dat onder alle godsdienstige 
hoofdsecten ter wereld het Boeddhisme het minste moorden op het geweten heeft. 

