— 336 — 
wachten geduldig de komst der priesters af die op hunnen weg naar den buurttempel 
(alwaar, zooals straks beschreven zal worden, het hoofdpunt van de offerplechtigheid 
gelegen is) bij de tafel zullen ophouden om er hunne ceremoniën te verrichten. 
Weldra komen de godsgezanten aan, gedost in ambtsgewaad en gevolgd door 
den beheerder en de bestuurders van den tempel (8) in staatsiekleedij. Zij zijn veel- 
al drie of vijf in getal. Muzikanten begeleiden hen en vaandel- en lantarendragers 
gaan vooraf en volgen; en zoo gaat de stoet met langzame schreden voort van deur 
tot deur, overal ophoudende waar men spijzen gereed ziet staan. Bij elke offertafel 
staat de hoofdpriesters eenige oogenblikken stil, neemt een staafje wierook uit den 
aschbak, dien hij aan een steel in de hand draagt, en plaatst het in den wierookpot , 
die op de tafel staat. Dit heet Ujem-hioe (*) of „wierook in de vingers nemen’. 
Vervolgens zegt hij eenige gebeden op om de geesten uit te noodigen van den maal- 
tijd te komen eten, prevelt met zijne gezellen nog gezamenlijk een soort van tooverge- 
bed of bezweringsformulier om de aanwezige offerwaren tot in het oneindige te ver- 
meerderen en dus ter voeding van een even oneindig aantal spoken en geesten toe- 
reikend te maken, en begeeft zich daarop naar de volgende woningen totdat de ge- 
heele straat afgeloopen en de tempel is bereikt. Aldus rondgaan in processie heet 
hng-hioe's (S°), „het omvoeren van wierook”. 
Nauwelijks hebben de priesters zich verwijderd, of de bewoners van het huis 
doen een menigte van papieren kleederen opgaan in de vlammen, ontsteken wierook , 
buigen zich voor de offertafel ter aarde en brengen het hoofd herhaalde malen tegen 
den grond. Ten slotte branden zij nog zilverpapier, werpen de groente en een wei- 
nig rijst in het vuur, plengen wijn en ontsteken voetzoekers aan de deur. Nadat 
den geesten eenige tijd is gegund om van de offerwaren te eten, worden de spijzen 
weggenomen, klaargemaakt en met een groote hoeveelheid warmen rijstwijn voorge- 
diend aan de huisgenooten en de vrienden en bekenden, die dien dag uitgenoodigd 
zijn. De offerdag wordt namelijk veelal het voorwendsel tot een. vroolijke partij, en 
dit doet zeker geen afbreuk aan de godsdienstige strekking van het feest; want hoe 
grooter het aantal gasten is, dat de offeraar zich voorstelt uit te noodigen, hoe over 
vloediger natuurlijk de maaltijd wordt, waaraan de schimmen zich te goed kunnen;doen. 
De zevende maand is dan ook de maand van uitgaan bij uitnemendheid. 
ledereen wordt telkens uitgenoodigd door zijne vrienden, die in andere straten wonen 
en dus op andere dagen het phów-tow feest vieren, en ontvangt ten naastenbij evenveel 
invitaties als hijzelf op zijn offerdag rondgezonden heeft. Men eet, drinkt en lacht, 
vermaakt zich met het luidruchtige morra-spel (%!), ziet naar de komedianten of pop- 
(#8) Vergel. bladz. 4l en 42. (#9) 15 in (59) AT 5. 
(F5) Het micare digitis of micatio der oude Romeinen leeft niet alleen“in uid-Italië ks het 
morra-spel, maar ook onder den naam van vuistje schreeuwen’ (Bmoy hoah-hóen Pé B ) in 
China voort. Het wordt er door twee personen tezamen gespeeld. ‘Beiden steken tegelijk een on- 
verschillig aantal vingers van de rechterhand naar elkander uit en trachten op hetzelfde oogenblik 

