nn 





















pes} lers, die de welgestelde gastheer ter opvroolijking van het feestmaal heeft ge- 
h huurd, en doet zich ten slotte maar al te dikwijls te goed aan de opiumpijp, die in 
le laatste jaren «op geen deftige partij meer mag ontbreken. Het is inderdaad een 
arig verschijnsel, dat het aanbieden van dit vergif in de havenplaatsen van China 
een punt van deftigheid, van chic’ geworden is en de kwaal reeds zóó ver 
m zich heen heeft gegrepen, dat men zich zelfs niet meer voor anderen schaamt een 
opiumschuiver te zijn. Vele zoons van gegoede families, die anders nooit in verzoe- 
king zouden zijn geraakt, worden op deze wijze tot de treurige gewoonte gebracht 
zoodra zij den kinderschoenen ontwassen zijn em hun entrée in de wereld maken ; 
doch de ouden en verstandigen schudden bedenkelijk het hoofd en verwenschen in 
hu an hart de hebzuchtige vreemdelingen, die het vergif invoeren in het Rijk en daar- 
| door de oorzaak zijn van het zedenbederf, dat het nageslacht te gronde richt. Doch 
A wij moeten naar de voedingsfeesten terugkeeren, die op den grooten phów-towdag in 
de nabijheid van de tempels hun toppunt van glorie bereiken en een bezoek meer 
dan overwaardig zijn. 
2. Bis DE TEMPELS. 
Het brandpunt, de kern van al de Boeddhistische plechtigheden, waaraan de 
zevende maand is gewijd, ligt, onverschillig voor welke wijk, niet in de woonhuizen, 
maar in den parochietempel, alwaar op den grooten voedingsdag de buurtbewoners een 
5 remeenschappelijke offerande aan het heir van verlatene afgestorvenen brengen. Even- 
s bij andere tempelplechtigheden van eenig belang, worden ook hier veelal de kosten 

de som te raden; en hij die hierin slaagt wint het spel en legt den ander een poenitet op. Noe- 
men beiden het juiste getal, dan geldt het geval evenmin als wanneer niemand raadt, terwijl het 
natuurlijk een eerste vereischte is dat beide spelers niet spreken voor of nadat de vingers werkelijk 
reeds uitgestoken zijn, maar wel precies op het juiste oogenblik wanneer de vuisten zich openen. 
Dit op den eersten aanblik zoo eenvoudig spel vereischt veel meer behendigheid dan men 
zoo dadelijk zou vermoeden. Iumers, iedere speler moet niet alleen eerst in zijne gedachten het 
“aantal vingers vaststellen, dat hij uit zal steken, maar tevens ook de som, die hij op datzelfde 
oogenblik wil noemen, regelen naar het aantal vingers, dat ziju tegenpartij vermoedelijk zal doen 
z en en zich eenigszins af laat leiden uit diens wijze van spelen en het aantal vingers, dat hij alzoo 
zi laatst uitgestoken heeft. En zoo men daarbij nog in aanmerking neemt, dat alles zeer vlug 
het werk gaat en er wellicht geen seconde tusschen het successievelijk openen en sluiten van 
de vuisten verloopt, terwijl noe ieder der partijen er nauwkeurig acht op heeft te geven dat door 
al die vlugheid zijn eigen succes niet over het hoofd wordt gezien, dan laat het zich begrijpen dat 
mn vlag oog en groote behendigheid in het tellen eerste vereischten zijn; te meer, daar elk der 
spelers er natuurlijk steeds op uit is zijn tegenpartij zijn succes niet te doen opmerken. De Ro- 
meinen schijnen, op grond hiervan, een man van strikte eerlijkheid te hebben gekenschetst als 
iemand wmet wien men morra in het duister spelen kan” — diguus qwieum in tenebris mices (Cicero, 
Off. III 19). 
Ook in de Egyptische graven heeft men een afbeelding van morra-spelers ontdekt, die 
echter elk de beide handen bezigen. Wel een bewijs van de oudheid van het spel: — Rich, „Die- 
tionary of Roman and Greek Antiquities”, bladz. 422. 
