— 840 — 
ofterspijzen en wierookstokjes gereed gezet en door de vromen van de buurt eindelooze 
kniebuigingen gemaakt, om redenen die zeker niet nader behoeven ontvouwd te wor- 
den. En wanneer het offerfeest op uiterst gronte schaal en uit zeer ruime beurs is 
aangerecht, dan is dit gedeelte van het feestterrein zelfs wel versierd met de achttien 
afdeelingen der Hel, vervaardigd uit fresco’s van papier. 
Verder bevinden zich nog ter plaatse allerjei papieren namaaksels van voor- 
werpen, die den schimmen in de Onderwereld van dienst kunnen wezen. Men ziet 
er huizen, tuinen, met goud- en zilverpapier gevulde schatkamers, tafels, stoelen, 
kleederen , hoeden, schoenen en laarzen, broeken en jassen: alles bestemd om tegen 
het einde van de plechtigheid verbrand, en dus naar het Rijk der Daisternis over- 
gemaakt te worden. Wel is waar zijn die offerartikelen lang niet in zoo ruime mate 
voorhanden als de behoeften van zoovele millioenen en millioenen schimmen vereischen; 
doch zulks is volstrekt geen bezwaar, aangezien, zooals straks zal worden gezegd, de 
priesters door hunne toovergebeden ze tot in het oneindige weten te vermenigvuldi- 
gen alvorens men ze in de vlammen werpt (#5). 
Ook een schuitje van papier, met zeilen en masten opgetuigd en van een papieren 
bemanning voorzien, is veelal op de offerplaats aanwezig. Het dient, naar men zegt, 
om de schimmen in de gelegenheid te stellen zoowel den Styx van de Onderwereld 
als alle mogelijke zeeën, rivieren en kanalen over te steken, die tusschen de Hel en 
het feestterrein gelegen zijn. Ook andere middelen van transport als paarden , draagstoelen 
en koelies, worden nog wel bijgebracht, al naar gelang van de verbeeldingskracht des volks. 
Terwijl nu gedurende het verloop van den avond, tot amusement zoowel van 
goden als menschen en schimmen, treur- of blijspelen in de nabijheid van den tempel 
worden opgevoerd (®®), begeven zich de vrome lieden naar het godsgebouw om wie- 
rook te offeren en voor de afgestorvenen te knielen en te buigen. Het zal wel over- 
bodig wezen te vermelden, dat de tempel zelf dien avond zoo schitterend mogelijk 
met lantarens en kaarsen is verlicht en er aan het branden van zilverpapier in een 
vuurpot, die in het voorportaal opzettelijk tot het doel is klaargezet, geen einde 
komt. Hij nu, die zijn eerbied aan de schimmen wil betuigen en hen uit wil noo- 
digen zich te voeden en te kleeden, begint met zich in het stof te werpen en wie- 
rook te branden voor den afgod, aan wien de tempel is gewijd. Want de gewone 
burgerlijke beleefdheid brengt immers mede, dat men den bewoner, wiens huis men 
binnentreedt, behoorlijk groet alvorens men notitie van de gasten neemt, en boven- 
dien: is niet een godheid ver in rang en stand boven eenig afgestorven schepsel ver- 
heven, dat nog geen deificatie heeft genoten? 

(65) De Siameezen verbranden eveneens papieren namaaksels van allerlei dingen ten gerieve 
van de dooden. „Les Siamois brûlent le corps, et mettent, antour du bûcher beaucoup de papiers, 
„où sont peints des jardins, des maisons, des animaux, des fruits, en un mot tout ee qui peul 
„être utile et agréable dans l'autre vie. Ils croient que ces papiers brulés deviennent réellement 
vee qu’ils représentent”: — Collin de Plancy, „Dictionnaire Infernale”, in verbo Mort. 
(es) Reeds is gezegd, dat dikwerf het tooneelmysterie van Maudgaliayana wordt opgevoerd. 

