— 842 — 


Terwijl nu de muziek zich bijna onophoudelijk en slechts met enkele tusschen- 
poozen van rust doet hooren, en uit het met toeschouwers opgepropte tempelplein een 
dof gegons naar boven stijgt, prevelen en zingen de priesters onder het kloppen op 
den kAók (7!) hunne wonderdoende Zuxtra’s of tooverformulieren, die ten doel hebben 
de offerspijzen en papieren voorwerpen tot in het oneindige te vermeerderen. Zij 
zeggen hunne gebeden op tot bespoediging der verlossing van de zielen, prevelen op _ 
zangerigen toon hunne litaniën ter verbidding van het gansche legio van Boeddha’s 
en Boddhisattva's en richten zich in de eerste plaats tot de patrones van Sakya- 
moeni's kerk op aarde Kwan Jin, wier hoofdbezigheid steeds tot op den huidigen dag 
het verlossen van de zielen uit de Hel is geweest. Op deze wijze hoopt het volk 
het doel van den avond, waarvoor het een deel zijner bezittingen heeft veil gehad, 
te bereiken en het rad der Saxsara te versnellen, hetwelk toch eenmaal de hellewe- 
zens uit hun rampzalig verblijf omhoog zal moeten voeren tot doormaking van de 
vijf overblijvende gati of trappen van transmigratie (7). 

te verschaffen. Wellicht doen zij dienst als zinnebeslden van de oreindige vermenigvuldiging der 
oftergaven. Want niet alleen is de perzik steeds een geliefkoosd onderwerp voor de zangen van 

poëtasters en poëten geweest en allegorisch gebezigd geworden als symbool der vrouwelijke deugden 
(vergel. o. a. de ode uit het Boek der Liederen, die in noot 12 op bladz. 68 is aangehaald), maar 
ook speelde zij een groote rol in de mystieke speculaties der Taoisten op de eeuwigheid des levens. 
De Kouingin-Moeder van het Western, het hoofd van de elfen en feriën op het Koen-Loen gebergte, 
van wie reeds op bladz. 10 (noot 25) melding werd gemaakt, had, zoo zegt het boek der wOudher 
den van Keizer Woe Ti vau de Han-dynastie” (CHE Ee Tx B), in de nabijheid van haar 
paleis een perzikboom, die maar eens in de drieduizend jaren vruchten droeg en waarvan zij er 



















eenige aan den genoemden monarch (140—86 vóór Chr.) afstond, onder mededeeling echter, dat 
men zich geen moeite behoefde te geven ze in deze wereld te plauten, aangezien zij er toch niet 
konden groeien. Ook op «ndere tijden schouk zij tienduizendjarige perzikken aan hare gunstelingen, 
althans volgens de „Verzameling van nagelaten Geschriften” 1E Ml ab * een werk dat 
waarschijnlijk uit de vierde eeuw dateert en geschreven is om bestaande leemten in de alleroudste 
geschiedboeken met eeu reeks van fabelachtige verhalen aan te vuilen. En eindelijk weet het 
„Boek der Geesten en Wonderen,” in noot 23 op bladz. 6 reeds genoemd, in zijn hoofdstuk over 
„de Oostelijke Wildernisseu’” nog te vertellen van een vijfhonderd voet hoogen perzikboom die in 
het, Oosten groeit, bladeren van acht en vruchten van ruim drie voeten draagt, en pitten voortbrengt — 
waaruit men door koken het levenselixir bereiden kan. 
Het is bijna ondoenlijk, en tegelijk zonder eenig nut, hier het legio van verhalen en legenden, 
waarin de perzik een hoofdrol speelt, zelfs maar aan te roeren. Doch wij mogen niet nalaten den 
jezer naar de fabel van het broederpaar Sjun Thoe en Joeh Loei te verwijzen, die in onze verhon- 
deling over den laatsten dag des jaars opgenomen is; want zij is het wellicht in de eerste plaats, 
die een behoorlijke oplossing van de vraag kan gesen waarom men perzikken plaatst op de pries- 
terlijke bidtribune van het voedingsfeest der zevende maand. Immers, een perzikboom diende, vol- 
gens die legende, tot richtplaats van de kwaadwillige geesten en demonen: zeer zeker dus moet de 
vrucht een voorwerp van ontzag en schrik voor de belhamels en raddraaiers onder de schimmen 
wezen, en vooral in staat zijn te beletten dat zij den geregelden afloop van het feest storen, de 
geldstukken nog vóór zij behoorlijk zijn betooverd, wegkapen en de omstauders of hunne medeschim- 
men plagen en hinderen. 
(71) Zie bladz. 48, noot 81. (*2) Vergel. boven, bij noot 16. 
