
Ee 
— 841 — 
godin, van wie hier sprake is, gaat door voor de patrones zoowel van gehuwde vrou- 
wen als jonge dochters, en wordt gezegd te huizen in Alpha (Wega), Epsilon en 
Zeta van de Lier: drie sterren, die, zoowel bij de astronomen als het mindere volk, 
onder de genoemde benaming van Weefmeisje doorgaan. 
Chineesche werken, door ons nageslagen, noch leden van het studeerende ge- 
deelte van de natie, door ons ondervraagd, konden ons inlichtingen verschaffen om- 
trent den oorsprong van dezen naam. Wij zijn dus wel gedwongen een oplossing, 
door een vreemdeling aan de hand gedaan, te berde te brengen, en nemen onze toe- 
vlucht tot die welke Dr. Schlegel in zijn werk over „Uranographie Chinoise” (%) ten 
beste geeft; daar zij, naar het ons toeschijnt, veel verklaart wat anders wellicht voor 
geene opheldering zou vatbaar wezen. 
Vóór ongeveer 18,000 jaren, toen de voorhistorische mensch van “Huropa 
nog ronddoolde in de bosschen, en het Chineesche ras zich blijkens zijne sterrekunde, 
waaraan Dr. Schlegel genoemden hoogen ouderdom toekent, in een zekere mate van 
beschaving mocht verheugen — toen lag het voorjaarspunt der dag- en nachtevening 
in den Schorpioen en kondigde de Lier, door hare culminatie te middernacht, de 
tiende maand aan van het Chineesche burgerlijke jaar. Op dit tijdstip, hetwelk on- 
geveer met November samenvalt en in China het winterseizoen opent, brak de periode 
der vrouwelijke handwerken aan. Immers, de landbouw was geëindigd, de oogst was 
binnen en de mannen trokken uit ter jacht of om vijandige naburen te beoorlogen, 
zoodat niets het zwakke geslacht binnenshuis overbleef dan kleederen en andere hui- 
selijke benoodigdheden te vervaardigen voor het volgende jaar. Fn daar nu Luyra, 
zooals zoo juist werd gezegd, alstoen door hare opkomst des avonds en culminatie des 
middernachts dit keerpunt aankondigde: daarom ontving zij den naam van „het we- 
vende meisje’ en werd de natuurlijke beschermgodin voor de vrouwelijke handwerken, 
wat zij tot op den huidigen dag gebleven is. 
En ‘toen tengevolge van de precessie, of verplaatsing der equinoxen aan den 
Hemel, dat sterrenbeeld een 2000 jaren later eveneens door zijne culminatie te mid- 
dernacht niet meer de tiende maand, maar het wintersolstitium aankondigde: toen 
bekwam het nog de attributen van een gezegend huwelijksleven, om redenen die zich 
eveneens gemakkelijk laten ontvouwen. Gedurende dat solstitium, zoo zeggen de 
Chineezen, houdt de strijd op tusschen het mannelijk en het vrouwelijk beginsel der 
Natuur, die wij als Jang en Jin in noot 72 op blads. 45 hebben leeren kennen De 
dagen en nachten lengen of korten niet meer, de strijd tusschen licht en duisternis 
wordt tijdelijk geschorst, en het is alsof vbeide principes zich vereenigen en Hemel 
ven Aarde in onderlinge harmonie samenkomen’ (f) om weldra aan het jonge 
zonlicht geboorte te geven, hetwelk na korten tijd de Natuur op nieuw zal doen her- 
leven. Het vrouwelijk beginsel Jin heeft echter op het tijdstip van het solstitium 
(3, Bladz. 196 en 494. 
(£) Zie het „Boek van Sjua Noeng” (rp B E), den patroon van den landbouw, 
in noot 14 op bladz. 72 genoemd. 

DN 
Á 
