— 348 — 
altijd nog de overhand en is in het toppunt van zijn kracht: geen wonder dus, dat 
de oude Chinees het midden van den winter een zeer geschikt tijdstip vond om hu- 
welijken te sluiten in overeenstemming met de Natuur, waarvan hij in alle opzichten 
zoo afhaakelijk was. Zelfs thans nog worden, zooals reeds op blads. 67 is aangestipt, 
in Chima vele huwelijken gesloten gedurende het koude jaargetijde, in navolging waar- 
schijnlijk van hetgeen de voorhistorische vaderen der natie deden. 
Aan den sterrenhemel van vóór 18,000 jaren werd het solstitium van den 
winter, hetwelk dus het tijdstip van de huwelijken was, aangeduid door de culminatie 
des middernachts van een viertal sterren in de hand van Versalus, die bijgevolg door 
de Chineesche astrologen van dien tijd met den naam van wpde Maagd” (%) bestem- 
peld werden. Doch 2,000 jaren later schoof zich Lyra of het Weefmeisje in hare 
plaats, “en eigende zieh daardoor niet alleen hare attributen van godin des huwelijks- 
levens toe, maar behield ook hare eigene waardigheid van godin der vrouwelijke hand- 
werken, die, zooals boven is gezegd, zij reeds van oudsher droeg. In deze dubbele 
rol nu is het, dat men haar nog jaarlijks op den ?7den der zevende maand in Chima 
op ziet treden. en wel in een kleed van legendarische verhalen, die voor het meeren- 
deel aan haren stand in de nabijheid van een ander sterrenbeeld hun oorsprong schul- 
dig zijn. 
Wanneer men zich namelijk een meridiaan door Lyra denkt, dan ontwaart 
men eenigzins ter zijde van die lijn, in de richting van Pegasus, het sterrenbeeld den 
Arend (Aquila), waarvan de drie voornaamste lichten, nam. Alpha (Altair), Betha en 
Gamma een groep vormen, die bij de Chineezen onder den naam van Koeherder (®) 
doorgaat. Lyra en Aquila, of het Weefmeisje en de Koeherder, culmineeren dus bijna 
tegelijkertijd, en daar, zooals wij deden uitkomen, in de hoogste Oudheid die ge- 
meenschappelijke culminatie des middernachts met het huwelijk der Natuur gedurende 
het wintersolstitium samenviel: daarom ontstond een astrologische fabel, welke ge- 
slachtelijke gemeenschap tusschen beide sterrenbeelden, in overeenstemming met hetgeen 
de mensch op aarde deed en Jang en Jin in den schoot van het Heelal verrichtten, tot 
grondslag had. ‘Thans heeft die gemeenschappelijke culminatie wel is waar niet meer 
plaats in den winter, maar reeds sedert eeuwen, als gevolg van de precessie, in het 
eerste gedeelte van de zevende maand; doch desniettemin is het denkbeeld der be- 
vruchting van het Weefmeisje door den Koeherder lang niet uit het brein des volks 
gewischt en vereeren de vrouwen haar in die maand nog altijd als de Stergodin, die 
het huwelijksleven zegent. „Op dat tijdstip dan,” zoo zegt de legende, „gaat het 
„Weefmeisje over de Hemelsche Rivier om tijdelijk een bezoek te brengen bij den 
„Koeherder; en een brug over de rivier wordt haar dan bereid door de eksters, die 
o HK IE. 
(©) 2E. EB Emoy: góe-núng. Men schrijft echter meestal EN 2E of vKoe- 
eider.”’ 

