— 49 — 

wach daarop verzamelen. Tot op den huidigen dag beweert het volk, dat het Weef- 
„meisje den Koeherder huwen gaat” (1). 
Die Hemelsche Rivier is niets anders dan de Melkweg, die zich inderdaad als 
een lichtende waterstroom over het hemelgewelf slingert en daarom den genoemden 
kernachtigen naam, waarmede de Chineezen hem bestempelen, ten volle verdient. 
Hij kronkelt zich ook werkelijk tusschen Aquila en Lyra door; doch wat het volk 
_ die brug van eksters heeft doen uitdenken, die het Weefmeisje den tocht over den 

Melkweg mogelijk zou maken, is minder duidelijk. Wellicht zinspeelt zij op den 
trektijd dier vogels in den herfst. 
Op deze astrologische legende nu, die, zooals zich denken laat, volstrekt niet 
aan eene verplaatsing van het vaste sterrenbeeld Lyra behoeft te doen denken, « aar 
veeleer op eene verhuizing doelt van de godin, die het bewoont, is grootendeels de 
offerande en vereering gebouwd, welke zoowel vrouwen als ongehuwde meisjes in den 
Tden nacht der zevende maand aan de Weefgodin brengen. Nadat de zon is onder- 
gegaan, plaatsen zij een oftertafel voor de huisdeur met allerhande vrouwelijke toilet- 
artikelen beladen, ten einde de godin in de gelegenheid te stellen zoo opgeschikt 
mogelijk bij haren echtgenoot te verschijnen. Een waschkom, een spiegel, een haar- 
kam, een schaar, ja zelfs bloemen, blanketsel en loodrood stalt men op die tafel uit ; 
doch als surrogaat voor laatstgenoemd artikel bezigt men veelal een roodgemaakt stuk 
papier. Verder vult men de tafel met allerlei eetwaren, koekjes, meloenen, vruch- 
ten en confituren aan, terwijl men door het ontsteken van kaarsen en wierookstokjes 
de offerande zoo goed als in niets van die, welke andere godheden van den tweeden 
rang op hunne feestdagen ontvangen, verschillen doet. 
Is alles behoorlijk in orde gebracht, klaargezet en gerangschikt, dan komen 
de vrouwen en meisjes voor om wierook te branden, neder te knielen en het voor- 
hoofd ter aarde te buigen. Zij doen zulks veelal onder het prevelen van een stil 
gebed om nakomelingschap, of, althans voor zoover de ongetrouwde meisjes betreft , 
om geschikte echtgenooten en geluk op hun toekomstig huwelijksleven van de godin 
te bekomen. Daarop verbranden zij offerpapier en werpen de bloemen en het blan- 
ketsel op het dak, opdat de godin ze oprapen en er zich mede tooien zal. Ten slot- 
te eindelijk worden de koekjes en confituren onder de meisjes en jongens verdeeld 
en verorberd. 
Ook doen de vrouwen de amuletten, die de kinderen meestal in den vorm 
van geldstukken of als medailles met de teekening der acht symbolen, op bladz. 
46 beschreven, aan roode draden om den hals dragen, door het Weefmeisje dien 
avond consacreeren. Zij leggen ze met dat doel op de offertafel, binden er nieuwe 
draden aan, buigen zich voor de godin ter aarde en werpen de oude draden in het 
(7) Zie o.a vhet Supplement op de onderling overeenstemmende Geschriften’ uit de zesde 
eeuw; Mwai-nan-tsze of de werken van Lioe Ngan, en „den Kalender van King-Tsjhoe” uit de 
zesde eeuw: drie werken, respectievelijk op bladz. 281, 204 en 6 genoemd. Ook Mayers, „Reader’s 
Manual,” 311. 
