— 350 — 
vuurtje, dat de offerpapiertjes verteert. Ten slotte worden de amuletten wederom 
aan den hals der kinderen gehangen, die nu natuurlijk zeker kunnen zijn het gansche 
jaar door de hoog gewaardeerde bescherming van de godin te genieten. 
Mannen geven zieh zoo goed als nooit met deze godsdienstige praktijken af; 
doeh het behoeft wel miet gezegd te worden dat de kleinere jongens, op aandrang 
of bevel van moeder en zusters, veelal wel deelnemen aan de plechtigheid en met 
de vrouwelijke leden van het gezin ijverig voor de godin knielen en buigen… 
Het ligt in den aard der zaak dat de Weefgodin, behalve om nakomeling- 
schap, gelukkig huwelijksleven en zegen over de kinderen, ook nog bij het offeren 
in den avond van den 7den der zevende maand om bekwaamheid in de vrouwelijke 
handwerken wordt gesmeekt. Dit noemen de Chineezen van Emoy Ahiet-hháo (®) of 
„bedelen om vaardigheid’. En wanneer de offerande afgeloopen is, stellen de vrou- 
wen op eene eigenaardige wijze de uitwerking van hun gebed op de proef. Im het 
maanlicht , hetwelk in de eerste helft van elke Chineesche maand steeds van den he- 
mel „schijnt, of, zoo de lucht bewolkt is, bij het schijnsel van een brandend wie- 
rookstokje, trachten zij namelijk draden door het oog van een naald te halen; want, 
zoo zeggen zij, wie zulks het beste gelukt, die geniet blijkbaar het meest den bij- 
stand van de patrones en zal de grootste bekwaamheid bekomen. De ingeoogde naal 
den worden daarop bij wijze van tropee, of om dankbaarheid te toonen, in de vruch- 
ten gestoken, die op de offertafel gereed staan, en blijven daar totdat de spijzen op- 
geruimd en onder de kinderen of vriendinnen rondgedeeld worden. Hr zijn ook wel 
vrouwen , die dadelijk na de offerande eenige steken in het een of ander numiwerk 
doen, vast overtuigd als zij zijn dat daardoor de zegen, die de godin, door haar 
smeeken bewogen, zoo juist over hare vaardigheid heeft uitgestort, voor den duur 
van het gansche jaar over haar werk bestendigd zal worden. 
De vereering van de Godin van de Weefstoel schijnt door alle eeuwen heen 
in het Chineesche Rijk zeer populair te zijn geweest; althans in een groot aantal 
werken, zoowel van den ouderen als nieuweren tijd, vindt men er melding van ge- 
maakt. Zij uitte zich echter lang niet altijd en overal onder dezelfde vormen.” Zoo 
leert ons het boek der „Vergeten Zaken van de periode Thijen-Pao”’ (%, een soort 
van aanvullingsgeschiedenis op het tijdperk 742—56, dat men toen ter tijde aan het 
Hof niet alleen veelkleurige zijdestoffen uitspande en bloemen, vruchten, wijn en lek- 
kernijen gereed zette ter offering aan den Koeherder en het Weefmeisje, maar ook 
spinnen in kleine metalen doosjes sloot em deze met het aanbreken van den dag open- 
de, om uit de meerdere of mindere dichtheid van het spinneweb de mate van be- 
kwaamheid af te leiden, die men (in het weven) zou verkrijgen. De hofdames namen 
bovendien naalden met negen oogen (1°) en draden van vijf verschillende kleuren, 
) ES HH, 
(° KR EE =| L: 24 (°) Wellicht wegens het aantal sterren, die volgens sommige 
