
À 
keerden zich maar het maanlicht en trachtten de draden in te oogen: vast 
overtuigd dat zij, wie zulks gelukte, bekwaamheden zou b komen. Im het landschap 
King-Tsjhoe spanden de vrouwen en meisjes eveneens doeken van allerlei kleur im de 
huizen uit. Het is de meergenoemde Kalender van de zeden en gebruiken van die 
streek, die zulks verhaalt, en er buitendien nog bijvoegt dat men er naalden met 
zeven gaatjes (**) inoogde, die soms van goud en soms van zilver of kopererts ver- 
 vaardigd waren, en er, evenals thans nog te Emoy geschiedt, meloenen en andere 
vruchten in het voorhuis plaatste om vaardigheid van de Godin van het Weefgetouw 
af te bidden. — 
„Op den 7den van de zevende maand’, zoo zegt het boek der #Aanteekenin- 
gen op de plaatselijke Gebruken” (1) — vzette men onder den open hemel maaltij- 
_ „pden klaar van wijn, vleesch en vruchten van het seizoen, en smeekte daarmede de 
„Weefgodin om rijkdom, lang leven en nakomelingschap”. En een eigenaardig ge- 
_ bruik besloot, volgens een ander schrijver, die plechtigheid. „Het volk vervaardigde 
„namelijk kinderbeeldjes van was, het die spelenderwijze op het water drijven en trok 
„daaruit voorspellingen ten aanzien van het bevallen der vrouwen. Men noemde zulks 
vinvloed uitoefenen op het baren” (5). Dat echter die praktijken niet immer onder 
‚ alle klassen van Chineezen toejuiching vonden, bewijst het puutdicht, waarmede de 
poëet Jang Phoh ('4) de vereering van het Weefmeisje hekelt en dat wij tot besluit 
hier aanhalen : 
_ 















„Wat verlangt men, tegen dat zij zich met den Koeleider vereenigt ? 
„Men wil het Weefmeisje uitnoodigen de metalen weefspoelen te doen werken. 
„Jaar aan jaar smeekt men haar den menschen toch vaardigheid te verleenen, 
„Maar er wordt niet gemeld, hoeveel er werkelijk vaardig worden !” 
Het feest van den zevenden avond wordt ook in Japan gevierd. Men vereert 
aldaar hetzelfde Weefmeisje en denzelfden Koeherder, die bij de Chineesche vrouwen 
400 in aanzien staan, met bloemen, confituren, vruchten en toiletartikelen; ja, men 
wijdt het goddelijk echtpaar zelfs dichtstukjes, inzonderheid bruidzangen en minne- 
‚liedjes. Ongetwijfeld hebben de Japaneezen, die toch reeds zoo vele godsdienstige 
gebruiken en zelfs het grootste gedeelte van hunne beschaving aan hunne westelijke 
naburen ontleenden, ook dit feest aan de bewoners van het Bloemenrijk te danken. 
astronomen in beide groepen te onderscheiden zijn. De „Sterrencanon”’, in noot 7 op bladz. 129 
genoemd, zegt dat het Weefmeisje uit drie en de Koeherder uit zes sterren is samengesteld. 
(1) Ben toespeling wellicht op de omstandigheid, dat de feestdag valt op den 7den van de 
zevende maand? 
(22) In noot 55 op bladz. 181 aangehaald. 
(13) Zie de wVermeerderde en verbeterde Schatkamer van allerhande Zaken”, hoofdst. VI, 
EE #0 B A 
