— 354 — 
met dien dag te maken heeft, is, wij bekennen het volmondig, ons lang zoo duidelijk 
niet. Wellicht hebben de Chineezen uit zucht naar regelmaat zijn feestdag op den 
l5den van de eerste wintermaand geplaatst, daar immers ook de tuijen-koan en de 
tee-koan respectievelijk op denzelfden datum van de eerste lente- en herfstmaand wor- 
den vereerd. Het is echter ook mogelijk, dat de verwarring met den dzjfen-hoan of 
den geest die het menschelijk noodlot regeert, van wien op bladz. 5 melding is ge- 
maakt, daarvan de oorzaak is. Want duidelijk is het zeker, dat bij een landbouwend 
volk zooals de Chineezen zijn en sinds de hoogste Oudheid zijn geweest, het indivi- 
dueel geluk of ongeluk hoofdzakelijk bepaald wordt door de grootere of kleinere hoe- 
veelheid grondvoortbrengselen, die men in het afgeloopen jaar heeft kunnen oogsten, 
en bijgevolg de geesten, die het menschelijk noodlot in handen hebben, reeds in den 
aanvang van den winter zich beginnen te doen kennen, of om zoo te zeggen, geboren 
worden. Inderdaad: bestempelen dan ook de Chineezen van Emoy den 44-godn, even- 
als den stöng-goân en den tong-goândag, met den naam van saam haï-hong sùY of 
„geboorte der drie Wereldheeren’’ (©). 
De wijze waarop de offerande aan den #ze-hoan op den löden der zevende 
maand im haar werk gaat, behoeft hier niet vermeld te worden, aangezien zij slechts 
eene herhaling is van de offerande, die men op den dag van het Lantarenfeest 
aan den #%jen-koan opdraagt en op blads. 100 en volg. beschreven is. Wel echter 
dienen wij te wijzen op de groote offerande, welke dien dag gebracht wordt aan de 
voorouders, die in de tabletten op het altaar huizen. 
Het laat zich begrijpen dat een maaud, die aan de voeding en verlossing van 
de afgestorvene zielen in het algemeen gewijd is, niet mag voorbijgaan zonder dat 
ook elk in het bijzonder zijne eigene afgestorvenen van het noodige voorziet. En tot 
dit doel is de vijftiende dag bestemd. Men wachte zich echter wel te gelooven, dat 
de hier bedoelde offerande, evenals het voedingsfeest ten behoeve van de preta’s, een 
vrucht is van een Boeddhistischen boom. Integendeel bestond zij reeds onder de 
dynastie der Tsjow (1122—255 vóór Chr.), en dus lang vóór Sakyamoeni’s naam ooit 
in China was gehoord. Het is het Boek der Ritualen van die dynastie, de zooge- 
naamde Tsjow-li waarvan op bladz. 169 het een en ander is gezegd, hetwelk dit be- 
wijst: getuige een passage die ons leert, dat men aan de overledene vorsten hulde 
bracht door offeranden in de lente, den zomer, den herfst en den winter. Volgens 
de commentaren werden die in de eerste maand van elk dier vier jaargetijden opge- 
dragen (”). 
(5) In tempels, waar het groote voedingsfeest ten behoeve van de zielen op den 15den van 
de zevende maand wordt gevierd, plaatst men dikwerf een papier of bord met het opschrift: „drie 
bestuurders Groote Goden” (vergel. bladz. 103, noot 20) op een voor elkeen zichtbare plaats, opdat 
de vereerders en offeraars zich voor dien vertegenwoordiger van de eerstaanwezende godheden op 
dien avond zullen nederbuigen en wierook branden, alvorens zich met den tempelafgod en de 
preta’s te bemoeien. 
(2) Op. cit, hoofdst. „Ambtenaren van de Lente”, X Ee 4E. Biot’s vertaling, 1, 
bladz. 423. 
