— 810 — 
genheid van het heffen der tiendrechten werd gezongen en waarvan een gedeelte (*) 
aldus luidt: „Met mijn offerkoren en mijn offerschapen offeren wij aan de Goden 
nvan -het Land en van de vier Hemelstreken. Mijn velden zijn reeds geoogst tot 
„vreugde van den landman. Met harpmuziek en slaande trommen roepen wij den 
„stamvader van den landbouw (°) aan en bidden wij om zoele regens, opdat onze 
„gierst vermeerdere en zegen over mannen en vrouwen dale”. Geen twijfel is bijna 
mogelijk omtrent de verwantschap van het hier bedoelde offerfeest met dat van den 
huidigen dag (°); en onwillekeurig denkt men zich die „harpmuziek en slaande trom- 
men’ van dien ouden tijd terug, wanneer men in het midden van den herfst in China 
het platteland bereist en bijna geen dorp kan binnentreden, zonder te stuiten op 
tooneeluitvoeringen in de open jucht. Het geluid van muziekinstrumenten, trommen 
en gongs, met de schrille stemmen der acteurs vermengd, klinkt den bezoeker reeds 
van verre in de ooren, en dag uit dag in gaat die feestviering ten genoege van de 
ledigloopende landlieden ongestoord haar gang; want het is eene eigendommelijkheid 
van het Chineesche volk, die ook in Indië wel aan niemands aandacht zal ontsnapt 
zijn, dat een feest, eenmaal begonnen, niet zoo gemakkelijk bij hen tot een einde komt. 
Wel degelijk echter dragen die tooneelopvoeringen mede het karakter van een 
godsdienstplechtigheid ter eere van de Aardgodin. Want de Chinees meent niet alleen 
met ons, dat men met muziek en zang de goden eert, maar ook dat men hen met 
tooneelstukken verblijden en vermaken kan (”). Met de gelden, voor de opvoering 
verzameld, wordt dus mensch en god gebaat; en gemakkelijk derhalve laat het zich 
begrijpen waarom de geldsommen, voor de viering van het herfstfeest bijeengebracht, 
in den regel nogal ruim zijn; vooral naar verhouding op het platteland, waar de oogst 
de schuren heeft gevuld en de tevreden landman dus meer dan anders geneigd is om 
in den zak te tasten. 
(*) Namelijk het tweede couplet der zevende ode van boek VI. 
(®) Hoogstwaarschijnlijk Sjun Noeng, op bladz 72 in noot 14 genoemd. 
(°) In zijn groot historisch Compendium zegt ook Ma Twan Lin, dat de Chineesche com- 
mentators het bestaan in oude tijden van twee offeranden aan de Goden van het Luaand erkenden, en 
wel „die in de lente, ter afbidding van bevruchtende regens en uit hoop op overvloed en wasdom 
„van het koren; en die in den herfst, om ter gelegenheid van den rijken graanoogst hunne werken 
„te erkennen” (hoofdst. 82, bladz, 5 van onze uitgave). De eerstgenoemde offerande leeft op den 
huidigen dag nog voort, en werd in haren modernen vorm in $ 4 van onze verhandeling over den 
2den van de tweede maand beschreven. Zij vindt haar prototype mede in het Boek der Ceremoniën, 
welks hoofdstuk over de Maandelijksche Voorschriften vermeldt, dat in de tweede maand vhet volk 
bevel ontving aan de Landgoden te offeren” — eere mededeeling, die in het vijfde hoofdstuk van 
Lioe Ngan’s werk Mwai-nan.tsze wordt herhaald onder bijvoeging van deze toelichtende nota: dat 
zij diende vom voor het volk om koren te smeeken”. 
Op de zoo juist aangehaalde bladzijde van Ma Twan Lin’s werk wordt door dezen schrijver 
eveneens het vermoeden uitgesproken, dat de herfstofferande aan de Landgoden die is, waarvan het 
Boek der Liederen in de door ons weergegeven ode melding maakt. 
(?) Men vergelijke hetgeen door ons omtrent de religieuse strekking van sommige tooneel- 
opvoeringen op bladz, 40 in het midden werd gebracht. 

