— 312 — 

te maken waarom de Chineezen van den huidigen dag hunne Maangodin op den 15den 
van de achtste maand vereeren, volgt hier een korte toelichting bij wijze van inleiding. 
„De Zon komt op in het Oosten en de (nieuwe) Maan wordt geboren in het 
Westen”, zoo zegt in den vorm van een toelichtende nota op het zooeven aangehaalde 





























voorschrift hetzelfde #Boek der Ceremoniën”. Het Oosten was dus als schepper van 
het licht en vader van den dageraad in de godsdienstige mythologie van het oude 
Chineesche volk het natuurlijk zinnebeeld van den Zonnegod, tot hetwelk men zich 
richtte telkens wanneer men dezen oppersten weldoener der wereld aanbidden en door 
ofteranden verheerlijken wilde. 
Hen volk, dat aldus de Zon vereerde iù het Oosten, moet natuurlijk daartoe 
den morgen hebben gebezigd: dat wil zeggen dat gedeelte van den dag, waarop de God 
des Lichts zich im die hemelstreek bevond. Zoo komt het dan ook, dat volgens het 
13de hoofdstuk van het Boek der Ceremoniën (*%) „de Keizer in het donker gekleed 
ven met een kroon op het hoofd des morgens aan de Zon zijn opwachting maakte 
„buiten de oostelijke poorten” — een plechtigheid die, volgens de Chineesche schrij vers, 
plaats had op het tijdstip van het lente-equinox ('*), hetwelk immers den morgen 
vertegenwoordigt van het jaar. Ook onder de dynastie der Tsjow (1122— 249 vóór onze 
jaartelling) offerde men des morgens aan de Zon; getuige het op blads. 169 van dit 
werk besproken Boek der Ceremoniën van dat vorstenhuis, waarin men leest dat de amb- 
belangrijke Chineesche werk te doen maken. De schrijver, de zoon van een hooggeplaatst Manda- 
rijn in dienst van de laatste Keizer der Soeng-dynastie, werd geboren in de provincie Kiangsi en 
leefde in de dertiende eeuw. Onder den laatsten Keizer van genoemd huis bekleedde hij een ambt — 
van gewicht; doch na de verovering van het Rijk door de Mongolen trok hij zich uit het publiek _ 
leven terug om zich geheel en al aan zijn groot historisch compendium te wijden, hetwelk onder 
den naam van Wwn-hijen-thoeng-khao á Jk PT] A of „Nauwkeurig Onderzoek van Ge- 
schriften en Rapporten” in 1319, na den dood van den schrijver, op Keizerlijk bevel in druk ver- 
scheen. 
In 348 hoofdstukken levert dit reusachtige werk een catagorische behandeling van bijna al 
de onderwerpen van eenig belang, die in de annalen van het Rijk geboekstaafd zijn. wOn est 
„oertain”, zegt Rémusat, vde trouver sous chaque matière les faits qui y sont relatifs, disposés — 
„chronologiquement suivant l’ ordre des dynasties et des règnes, année par année, jour par jour. On ne 
„peut se lasser d’ admirer |’ immensité des recherches, qu’il a fallu à | auteur pour receuillir tous ces 
vmatériaux, la sagacité qu’il a mise à les classer, la clarté et la précision avec lesquelles il a su 
„présenter cette multitude d’ objets dans tout leur jour. On peut dire que cet excellent ouvrage 
„vaut à lui seul toute une bibliothèque, et que, quand la litérature Chinoise n’ en offrirait pas d? 
vautre, il faudrait la peine qu’on apprit le Chinois pour le lire. On n’ a que choisir le sujet qu’on 
vveut étudier, et traduire ce qu’en dit Ma-twan-lin”” (wNouvelles Mélanges Asiatiques”’, II, bladz. 166). 
len vervolg in 254 boeken werd in de zestiende eeuw geleverd door Wang Khi FE Hr, 
terwijl een tweede supplement, onder Keizerlijk toezicht tot stand gekomen, Ma Twan Lin’s werk 
tot in de achttiende eeuw heeft voortgezet. 
(23) Namelijk dat der „/Hdelsteenen Ornamenten” -E Ee. 
(14) Zie Ma Twan Lin, op. ef cap. cit. 
