
3 8 — 
_tenaar, belast met de zorg over de tenten (!°), „de groote en kleine tenten opsloeg 
bij de morgen-offerande aan de Zon” (*©). 
Het natuurlijk verband, hetwelk tusschen het Oosten, den morgen en de Zon 
‚bestaat, werd dus door de wijsgeeren en godsdienstige vòorgangers van het oude Chi- 
_neesche volk ten volle erkend en bij de verrichting hunner offerplechtigheden in het 
oog gehouden. Zij lieten het echter hierbij niet, maar brachten ook de vier hemel- 
streken, de vier voornaamste tijdstippen van den dag, de Zon en de Maan en zelfs 
de vier jaargetijden met elkander in onderling verband. Want, zoo redeneerden 
zij: vanaf het equinox der lente groeit de Zon meer en meer aan in kracht totdat zij 
dn het solstitium van den zomer het toppunt van haar grootheid, macht en invloed 
heeft bereikt, om vervolgens weder in warmte er krachten af te nemen en in het 
equinox van den herfst den Geest der Duisternis en Koude, de Jin, te doen zegepra- 
Jen: — een trouwe afspiegeling immers van den dagelijkschen kringloop van het hemel- 
licht, dat des morgens in het Oosten uit de kim te voorschijn treedt, op het mid- 
 daguur zijn grootsten glans in de zuidelijke hemelstreek bereikt en daarop naar het 
_ Westen daalt om, daar aangeland, de heerschappij aan den God der Duisternis af te 
staan. Niet alleen dus dat het Oosten het zinnebeeld van den morgen en van de lente is, 
en wel met name van het lentepunt of den morgen van het jaar; doch ook is het 
Zuiden het symbool van den middag en van het solstitium van den zomer, het Wes- 
j 
ten dat van den avond en de herfstevening, en het Noorden dat van middernacht en 
ä solstitium van den winter. Wij komen dus tot de volgende tabel: 
WSD . Morgen. . . ‚ Het midden van de Lente . . . Zon. 
; NRN. Middag. ………. . „ „ den Zomer. 
DEE Avond. …. / Buenteklertst nt: Maan. 
NGB. . Nacht. ... 7 / n__n __ Winter. 










Een enkele blik moet nu den lezer overtuigen, dat de oude Chineezen zeer 
rationeel te werk gingen wanneer zij hunne groote jaarlijksche offerande aan de Zon 
verrichtten in het midden van de lente, en wel in het Oosten bij het aanbreken van 
den dag (*”). En tevens kan het nu niet anders dan duidelijk blijken, dat zij niet ten on- 
rechte de Maan, die na elken kringloop om de aarde op nieuw in het Westen wordt 
herboren, toewijdden aan deze hemelstreek (!®) en bijgevolg in het midden van 
len herfst des avonds aan de westzijde van de offerplaats vereerden. Zoo geschiedde het, 
blijkens de Zi-ki, in de allereerste tijden van de Chineesche historie: zoo handelden 
4 
(15) 5 N (26) Zie het hoofdstuk „Ambtenaren van den Hemel”. 
(17) Het zal nu ook nog duidelijker worden waarom de inhaling van de lente, waarvan op 
bladz. 70 van dit werk gesproken is, eveneens plaats greep in de naar het Oosten gelegen velden. 
(5) Zoo was het ook bij de oude Indiërs. In de geschriften van dit merkwaardige volk 
vindt men namelijk eveneens de lente in verbinding gebracht met de Zon, die immers des morgens, 
dat is in het lentejaargetij, verschijnt; maar den herfst met de Maan, die des avonds, dat is in het 
najaar, als speciale vertegenwoordigster vau het tijdperk der koude op den voorgrond treedt. De 
_ Gubernatis, vdie Thiere in der indogermanischen Mythologie”, deel I, hoofdst, I, $ 1, bladz. 14, 

